Mijn vakantieverhaal: Taizé
Taizé - De laatste week van april was ik even een weekje weg. Mijn weekje vakantie in het voorjaar. Nee, gek genoeg had ik er nog geen foto’s van gedeeld. Die foto’s zouden namelijk een boel vragen oproepen en die vragen wil ik eerst even beantwoorden. Maar hoe leg je iets uit dat niet uit te leggen valt. (Volg je het nog?) Ik ga mijn best doen: Mijn meivakantie.
Mijn meivakantie was, voor de zevende keer in negen jaar, in Taizé. Een piepklein dorpje midden in Frankrijk boven op een hoge heuvel. En geloof mij, ik heb die heuvel een keer of zeven omhoog gelopen na een training, het is een bitch! En als je het dorpje net passeert ligt daar een soort tweede dorp met in het midden daarvan een gigantische kerk. En overal waar je kijkt zijn er jongeren. Jongeren in de leeftijdscategorie van 16 tot 30 jaar.
En zo heel af en toe een serieus gesprek, tussen de grappen door.
En dat is eigenlijk de essentie van Taizé, die jongeren. Taizé is een soort klooster, hoewel ze het een oecumenische leefgemeenschap noemen. Het komt er op neer dat alle christelijke geloven daar samen komen, en daarnaast nog heel veel jongeren die niet geloven of zoekend zijn. Een week Taizé houdt in dat je je een week inpast in het ritme dat daar plaats vindt. En daar begint voor het moeilijke om je voor te stellen.
Je gaat namelijk drie keer per dag naar de kerk. Nee!! Niet drie keer per dag een preek. Ik moet er niet aan denken. Nee. De diensten in Taizé zijn kort (zo’n 20 minuten) en omvatten voornamelijk veel zingen. De liederen in Taizé, hieronder volgt een voorbeeld, zijn kort en herhalen zich continu. Daardoor zingen ze gemakkelijk mee. Naast de liederen is het in het midden van de ‘prayer’ een minuut of tien stil. En dat maakt het zo verschrikkelijk mooi.
Er zijn gemiddeld tussen de 750 (in de rustige weken) en 7000 (hartje zomer) jongeren aanwezig per week in Taizé. Stel je voor dat, zoals in onze week, er 1500 jongeren in de kerk zitten. En het is dan tien minuten stil. Echt stil. Zo stil dat je een speld kunt horen vallen. De eerste dagen kijk je wat rondom je. Of misschien denk je even aan thuis. Maar omdat je een week lang eigenlijk weinig andere verplichtingen heb, vind je in die week ineens even rust. Even denk je niet aan school, werk, rekeningen, andere randzaken. Even kun je met jezelf bezig zijn, zonder jezelf voorbij te rennen.
In de kerk zijn ook geen banken of stoelen. Iedereen zit op de grond. Eigenlijk symboliseert dat het geheel van Taizé. Alles is basis. Je eet twee keer per dag warm, tijdens de lunch en diner, maar het is allemaal heel basis eten. Je ontbijt is een pistoletje met chocola en een kop thee, heel basis dus. Je kunt na de avonddienst een glaasje wijn of bier halen, maar één en niet meer dan één. Heel basis dus. Terug naar de bronnen van het geloof, dat is hoe Taizé dat omschrijft.
Kleedje, zon, gezelschap, het is gewoon vakantie hoor!
Maar je bent dus met heel veel jongeren daar. En dat is het tweede schitterende aan Taizé. Met zoveel jongeren ontstaan er dus veel nieuwe contacten. Je leert nieuwe mensen kennen. Uit Nederland, maar ook uit Duitsland, Frankrijk, Zweden of Roemenië. Je praat over overeenkomsten, maar ook over verschillen. Verschillen in rijkdom, welvaart, opleiding en geloof. En nee, dat is uiteraard niet voornamelijk serieus. Dat is vooral veel in geouehoer. Alleen het eerste contact is heel anders. Iedereen maakt makkelijk contact en verschillen bestaan er niet. En dat is waarom er jaarlijks zoveel duizenden jongeren daar heen gaan. Want terwijl de kerken nog altijd leeglopen, komen er ieder jaar weer meer jongeren een week naar Taizé. Echt niet omdat ze allemaal iedere dag de bijbel lezen.. Nee, wel om die ontmoetingen en vooral om de belevenis. Een week jezelf ontdekken. En een week anderen ontdekken. Heel bijzonder.
Gepost door 
Gepost door 
