Marathonfeest en weer naar huis

• Door Pieter op 29-09-08 om 23:56
• Categorie:  Berlijn Marathon •
• (3) Reacties

En toen zat het erop. Vier dagen Berlijn, vier dagen 24 uur per dag bezig zijn met de marathon. Niet helemaal met het gewenste resultaat, maar zeer zeker de moeite waard. Weer een paar mooie leermomenten en veelbelovend voor de toekomst.

Gisteravond ben ik naar het feest geweest wat georganiseerd wordt ter afsluiting van de marathon. In een oude fabriekshal in Oost-Berlijn kom ik binnen. Het is nog niet heel druk, het feest is om 20.00 uur begonnen en ik loop rond 21.00 uur binnen. De muziek staat lekker aan en de marathon is net begonnen! Nou ja, de herhaling dan. De hele marathon passeert de revue. Ik zie Haile lopen, ongelofelijk. Na acht kilometer noteerd hij 23 minuten, voor mij een eikpunt, omdat mijn hotel daar ligt. Ik noteer op hetzelfde punt 40 minuten. 17 minuten in nog geen 8 kilometer, die man is van een andere planeet.

Nadat de hele marathon getoond is, inclusief het punt waar ik in de tent gelegen heb, is het tijd voor de winnaars. De eerste 20 finishers (M/V) komen naar voren. Dat wil zeggen, de eerste 19. Één man ontbreekt. Stuk voor stuk worden ze toegejuicht. Maar toch, waar is hij. Even wordt het stil, dan gaan de lichten uit en schreeuwen de ongeveer 10.000 aanwezige mensen maar één woord: HAILE! Er gaat één spot aan, op een groot doek wordt 02:03.59 geprojecteerd en de muziek, die ik meermalen met kippenvel heb mogen aanhoren in de vroege ochtenduren gaat opnieuw aan:

Vangelis - Chariots of Fire

Van achter uit de zaal breekt gejuich los. Het gaat als een wave naar voren. Applaus, gejuich en ontelbaar foto’s. Dwars door het publiek rent (hoe krijgt hij het voor elkaar) een kleine man met een gigantische glimlach naar voren. Haile Gebrselassie, mijn held, iedereen zijn held, springt op het podium. Voor het eerst hoor ik in Duitsland een Engels interview die niet gelijk nagesynchroniseerd wordt. Haile wordt gevraagd hoe hij zich voelt en hij antwoord met het enig mogelijke antwoord: Ich bin ein Berliner!

Na kortstondig zijn verhaal verteld te hebben duikt hij opnieuw het publiek in en taait af. Maar het feit dat hij zijn gezicht liet zien gaf iedereen kippenvel. Vrijwel alle aanwezigen hebben afgezien vandaag, liepen ergens tussen de 2:30 en de 6 uur. En allemaal weten ze dus wat een held hij is. Haile…

Ik neem nog een biertje, ga terug naar het hotel en vertrek in de loop van de ochtend uit het hotel. Nog even een kop koffie bij Starbucks, met uitzicht op de finish van gisteren. Daarna de trein terug. Het lopen gaat redelijk, hoewel ik veel pijn heb bij trappen af en op en de eerste stappen. Morgen even aanzien, wat fietstraining en anders woensdag naar de dokter. Het zit erop. Het was onvergetelijk, maar wel voor herhaling vatbaar. Dus eind september 2009 zit ik weer in Berlijn.