Marathon Berlijn: Verslag tot kilometer 22

• Door Pieter op 28-09-08 om 17:35
• Categorie:  Berlijn Marathon •  Wedstrijd Verslagen •
• (9) Reacties

Allereerst: Iedereen ontzettend bedankt voor alle lieve mailtjes, smsjes en berichten op de weblog! Ondanks alles wil ik toch mijn verslag van Berlijn met een ‘raceverslag’ afsluiten. Per slot van rekening heb ik meer dan de helft van de race mogen meedoen. Helaas viel ik wel, hoe kan het ook anders, op zo’n beetje het meest verre punt dat mogelijk was uit.

De dag begint om 5.30 ’s ochtends als de wekker gaat. Nog snel even douchen, lenzen in (weet je hoe moeilijk dat is als je ogen amper open zijn!) en dan naar de ontbijtzaal. Het is net iets te druk daar al. Opvallend vind ik het aantal NIET marathonlopers dat daar zit. Vast toeschouwers, maar waarom dan niet het respect om na 7.00 uur te ontbijten, als de sporters weg zijn. Per slot van rekening start de race pas om 9.00 uur. Gelukkig vind ik nog een tafeltje, maar velen moeten wachten tot het moment dat er weer een tafel vrij is.

Vanaf het ontbijt loop ik rond 6.30 uur naar het afgesloten terrein voor de start. Als ik daar aankom blijkt het hek nog niet open te zijn. Dat doen ze pas om 7.00 uur. Had ik net zo goed een half uur later op kunnen staan. TSSS! Nu ben ik in ieder geval op tijd en dat is voor mijn eigen rust ook wel zo goed. Om 7.00 uur loop ik naar binnen. Eet nog een klein beetje en zie de zon opkomen. Het is dan 12 graden, strak blauwe lucht en geen wind. Perfect! En de voorspelling is dat het niet boven de 16 graden zal uitkomen tot 12.00 uur, dus dat is nog beter.

Een uur voor de start lever ik mijn kleding in en loop ik naar de start. Mooi vooraan in vak F wacht ik af. Ik krijg nog een ballon in mijn handen gedrukt die ik bij de start los moet laten. Vak A, B, C, D en E blijken kleine vakken en ik denk dat er hooguit 7.500 mensen voor mij starten. 10 over 9 krijgt vak F een tweede startschot en ik ben los. Opnieuw datzelfde kippenvel gevoel als in New York. Nu gaat het gebeuren!

Je loopt na de start recht af op de Siegessäule, de triomfzuil, die zwart van de mensen blijkt te staan. Opnieuw kippenvel, maar ook gelijk bij mij de alarmbel die rinkelt. Ik ga veel te hard weg. Na mijn lesje in Amsterdam laat ik me gelijk terugzakken en loop de eerste kilometer in 5:20. Daarna pak ik ritme, kijk wat lekker voelt en zet de blik op oneindig. Links en rechts wordt ik ingehaald door ‘snelle mannen en vrouwen’. Ik zet het tussen aanhalingstekens omdat ik dus merkte wat dat met je doet. Deze mensen liepen vermoedelijk allemaal rond 4:00 de eerste 4 of 5 kilometer. En AL die mensen werden door mij ingehaald na kilometer 5 of 6. Het werkt zo, je voelt je goed en gaat in het tempo mee, maar na die tijd kon ik zo 300 of 400 man inhalen, terwijl het tempo strak 5:00 per kilometer bleef.

Na kilometer 6 wordt het even krap. Dat heeft twee redenen. De eerste reden heb ik zojuist benoemd, het vele trage verkeer, maar de tweede reden is het publiek. Duitsers zijn compleet anders dan Amerikanen. Ze zij enthousiast, maar op een ingetogen manier. Maken op sommige plaatsen veel lawaai, maar op de meeste plaatsen staan ze vooral te kijken. En wanneer ze aanmoedigen blijken ze veel verstand van zaken te hebben en precies te weten welk tempo je loopt. Liefhebbers dus. Er zit echter één nadeel aan Berlijn. Bijna nergens wordt gebruik gemaakt van dranghekken, wat tot gevolg heeft dat het publiek soms de weg heel smal maakt, terwijl hij erg breed is. Politie en stewards doen hier weinig aan en ik vraag me af hoe dat gegaan is met die 30.000 man die achter mij aan kwam.

Het tempo blijkt goed te gaan. Mijn Polar bleek achteraf niet helemaal betrouwbaar te zijn want ik dacht dat het tempo lag op 5:15, maar de data laat zien dat het 4:55 per kilometer was. Ik voel me goed en kan het tempo prima volhouden. Ik reken mezelf al rijk met een PR van rond de 3:40. Halve marathon is ook letterlijk een omslagpunt. Het eerste besef is dat je vanaf nu mag aftellen, een kilometer later is het besef dat het over is. De rest is geschiedenis en staat in mijn vorige stukje.

Na de race eerst even gedouched, de Formule1 nachtrace gedeeltelijk bekeken, maar toen ook bleek dat het daar niets werd met mijn favoriet (Ferrari) ook die maar uit gezet naar de Brandenburger Tor gegaan. Daar de laatste deelnemers over de finish geschreeuwd. Vooral veel oudere mensen en wandelaars. De laatste persoon kwam langs om klokslag 4 uur, 7 uur na de start. Hulde.

Nu net nog even de data geanalyseerd. Een typisch Pieter dingetje. Kijken hoe goed/ slecht het ging. Daaruit blijkt dat ik met dit tempo op 3:32 uitgekomen was. Als je de man met de hamer meerekent dan werd het ongeveer 3:35/ 3:37, nog altijd een verbetering van mijn PR met bijna een kwartier. Erg frustrerend. Ik ga sowieso volgend jaar terug, hopen dat de condities dan vergelijkbaar zijn met deze. Dan pak ik alsnog die medaille!