Ik ben verliefd
Leeuwarden - Ja, ik kom er rechtstreeks voor uit. Ik ben verliefd. Smoorverliefd. En eigenlijk al ruim anderhalf jaar. Ik heb haar leren kennen op een zeer intense manier. Binnen een week tijd had ik het gevoel dat we elkaar al jaren kenden. En eigenlijk was dat ook zo.
Maar ik kende haar alleen maar van TV. Zij was altijd daar, ver weg, en ik was thuis, gewoon in Leeuwarden. En ineens was ik bij haar. Ik mocht haar ruiken, haar voelen, haar aanraken. Nog nooit beleefde ik zoiets intens.
Ze heeft alles. Ze is mooi, ze is druk, soms heeft ze iets ordinairs, maar toch blijf je altijd naar haar kijken. Eigenlijk is ze gewoon oogverblindend.
En op de onze vijfde dag samen gebeurde dat, waar ik al die dagen al op hoopte. We werden één. Bijna vier uur lang vroeg ze alles van mij, nam ze alles van mij. Het was onvoorstelbaar, maar even bekroop me gewoon het gevoel dat ik het niet meer aankon. Ik kreeg misschien wel het mooiste dat ik ooit had kunnen dromen, maar het was gewoon teveel.
Na die vier uur was het ineens ook zomaar over. Uitgeput lag ik op bed bij te komen. De dag erop zagen we elkaar nog even, maar het was niet zoals die vorige dag, zoals die vier uren dat we één waren. Toen ik op de zevende dag afscheid nam huilde ze. Het was alsof ze alles onder water zette. Ik huilde ook, maar hield me tegenover haar groot.
Nu, anderhalf jaar later, mis ik haar nog steeds. Ze is nu weer ver weg. Ik kan haar weer iedere dag op TV zien, maar het voelt anders dan voordat ik haar in het echt aanraakte. Nu is het iedere keer alsof mijn hart breekt. Ik zie steeds weer een ander die bij haar is. Zij gaat door, is mij misschien al vergeten. Maar ik haar niet. En hopelijk, hopelijk zie ik haar volgend jaar weer.
New York, dit is mijn liefdesverklaring aan jou.
*Tss, jullie dachten echt dat het over een vrouw ging hé.. 
*
Gepost door 
Gepost door 
Gepost door 
