Groet uit Schoorl, het hele verhaal

• Door Pieter op 08-02-09 om 19:23
• Categorie:  Wedstrijd Verslagen •
• (14) Reacties

Zo is hij er, en zo is hij weer weg. Ja, het was niet heel netjes dus mijn excuses naar de massaal opgekomen webloggers in Schoorl! Ik had oprecht nog even het plan om wat te drinken bij de klimduin, maar tijdens de run bedacht ik mij meer en meer hoeveel huiswerk er nog op mij thuis ligt te wachten. Ik kon mij niet vrij maken en heb het hazenpad genomen. In Alphen (als Ronald tenminste open huis heeft )  blijf ik er wel bij.

Het was een ware happening vandaag. Vanochtend in alle vroegte vertrokken naar Alkmaar om daar de auto achter te laten en de bus naar Schoorl te nemen. Het was een kort nachtje na een gezellige verjaardag gisteren, maar het ontbijt bij mijn zusje was goed dus wie klaagt?

In Schoorl ontmoet ik veel, heel veel webloggers. Sommigen had ik vorig jaar al gezien bij Ronald, veel anderen geef ik vandaag voor het eerst een handje. En sommigen zie ik wel staan, maar zijn zo druk in gesprek dat ik dat besluit uit te stellen tot na de run. Het werd hem daarna alleen niet meer, dus dat wordt vast Alphen of Utrecht! Mijn favoriete loopster ontmoet ik ook weer, helaas wel geblesseerd, maar ze kan haar arm in ieder geval weer gebruiken: Petra!

Foto met dank aan Ronald

Na de nodige fotomomentjes vertrek ik naar de start. Hoewel ik op mijn weg naar Schoorl sneeuw, regen en hagel gehad heb, is de lucht nu blauw en schijnt het zonnetje. Ik baal al dat ik mijn zonnebril in de tas heb laten zitten. Wel word ik tijdens het lopen blij van mijn keuze voor de korte broek. Het is warm, echt warm voor deze tijd van het jaar. Na 5 kilometer zijn de muts en handschoenen al verleden tijd en een kilometer later gaan zelfs de mouwen omhoog.

De run zelf kent een zeer dubbel gevoel voor mij. Mijn start is, net als in Egmond, zwaar. De eerste vier kilometer moet ik echt doorbijten. De support van Petra is dan ook zeer welkom bij de tussentijdse doorkomst over de finish. Na vijf kilometer pak ik een tempo op van ongeveer 4:30 per kilometer. Het wil alleen niet echt makkelijk. Ik heb het benauwd en mijn hartslag is al vanaf de start veel te hoog. Gelukkig komt er een lange afdaling waar ik even op adem kan komen, maar de hele loop door blijf ik benauwd.

Foto met dank aan Bjorn

De doorkomst na 10 kilometer is in 43.30. Ik zit goed op schema voor een tijd rond de 1 uur 30. Maar opnieuw slaat de benauwdheid toe en zie ik mijn hartslag stijgen tot een verontrustende hoogte. (Bijna 190). Ik laat het tempo los, weet dat een 1 uur 30 er niet in zit en denk dan maar freewheelend naar de finish te gaan. Foutje, want na 16 kilometer voel ik ook nog eens kramp in mijn rechter kuit. Moet dan alles vandaag moeilijk gaan? Ik loop er dwars doorheen. Wetend dat ik morgen wel dikke spierpijn zal hebben. Twee kilometer voor de finish zie ik Bjorn foto’s maken en zwaai nog even. Ik ben er heilig van overtuigd dat mijn PR zo rond de 1:37 staat en weet dat deze onhaalbaar is vandaag. Op 1:39.57 klok ik mezelf af. De officiële uitslag telt daar nog één seconde bij.

Als ik mijn kleren heb opgehaald sms ik naar runningneef Michel de uitslag. Hij vertelt mij dat mijn PR precies 32 seconde sneller staat. Had ik dan toch door moeten zetten? Nou ja, as is verbrande turf. Het gaat in ieder geval negen minuten sneller dan in Egmond en ik weet dat die PR’s echt dit jaar wel verbroken gaan worden.