Damloop 2010: Even twee voetjes op de aarde

• Door Pieter op 20-09-10 om 12:06
• Categorie:  Wedstrijd Verslagen •
• (15) Reacties

Amsterdam – In 2007 en 2008 deed ik mee aan de Damloop. Toen kreeg ik van veel andere bloggers te horen dat het niet echt een loop is die hun voorkeur heeft. Ik heb dat nooit heel goed begrepen. Oké, het was wel druk, maar er was doorheen te komen. Toch? Dit jaar ben ik een andere menging toe gedaan. Wat is het verschil? Ik heb dit jaar wat meer gas gegeven…….

Voor het eerst in mijn leven deed ik mee aan een bedrijvenloop. Voor mijn werkgever UPC liep ik de bedrijvenloop samen met nog 22 collega’s. Ik had vooraf al een beetje rondgekeken wat deze andere lopers voor tijden konden neerzetten. Vanuit mijn eigen vestiging in Leeuwarden wist ik dat ik de snelste kon zijn, vanuit de vestiging Amsterdam was ik daar niet zeker van. En dus bij aankomst in Amsterdam toch even informeren. Uit de verhalen bleek dat de snelste rond de 1:14 zou moeten kunnen lopen. Ik liep dit jaar al een 1:09.

Bij de start was ik vooraan in het startvak gekropen. Ik had me voorgenomen direct vlot weg te gaan. De eerste twee kilometers waren dan ook gelopen toen ik 8 ½ minuut onderweg was. Na drie kilometer liepen we echter, als kopgroepje van 6 lopers, al op de rug van de eerste lopers van de vorige startgroep die dus al een kwartier voor ons gestart waren. Daarna werd het druk. Ons groepje viel uit elkaar en voor mij begon hier ook de irritatie. Om de drie of vier kilometer staan er bordjes met: Langzame lopers RECHTS, snelle lopers LINKS.  Maar ik kreeg het idee dat ik de enige was die de bordjes zag. Doordat ik in de bedrijvenloop liep, was het enige voordeel dat vrijwel iedereen een shirt aan had van het bedrijf. Dus werd het voor mij continu een geroep van: “SBS RECHTS” “KLM RECHTS” “ADVOCATENKANTOOR RECHTS”. Al met al is het wel erg frustrerend.

Was er dan niets leuks? Jawel, zeker wel. Een jongen in ons startvak van het bedrijf Danoontje ging als een malle van start. Al in de IJ-tunnel lag hij een 200 meter voor ons groepje. Na vier kilometer kwamen we hem echter voorbij. De tong hing bij hem op de schoenen en het zou mij verbazen als hij hem uitgelopen heeft. Ik liep hem voorbij en ik kon het niet laten. En dus sprak ik het uit: “Niet echt Danoontje Power hé….”

Bij de laatste kilometer besefte ik dat mijn doel, een tijd onder de 1:10, iets te krap berekend was. Ik had nog 4:43 over voor de laatste 1100 meter. Ik moest het NET halen. Tot ik na de laatste bocht een stel dames voor mij trof die besloten hand in hand lopend over de finish te gaan. Ongeveer de hele breedte van de weg nemend. Ik knalde er net niet op, maar kwam wel tot stilstand. En daar tikt de klok weg… 1:09.58, 1:09.59, 1:10.00…. G***gloeiende… Al met al 1:10.04 gelopen. Niet gek, niet slecht, zeker niet zo’n week voor Berlijn. Ik ga daar genieten, ik ga daar mijn best doen om alles te geven.

Oh ja, en mijn doel op zich? Ik ben eerste UPC-er geworden. Nummer twee liep een 1:19.35. Bleek toch niet zo spannend te zijn dus.