Dag acht: The return of a champion

• Door Pieter op 07-11-07 om 14:28
• Categorie:  New York Marathon 2007 •
• (10) Reacties

Sorry, de titel doet misschien heel arrogant overkomen, maar dat is zeer zeker niet de bedoeling. Zodirect zal duidelijke worden wat ik hier mee bedoel. Het is op dit moment 14.00 uur Nederlandse tijd, dus zeg maar 8 uur in de ochtend in New York. Ik sta weer met twee voetjes op de grond na een goede vlucht vanaf Newark New York.

Om exact 15.00 uur vertrok de bus vanaf het hotel richting het vliegveld. Nog even snel één foto van het hotel gemaakt en daarna was het dan toch echt het einde van deze onvergetelijke dagen. In de bus terug zien we nog twee maal de skyline die ik de afgelopen dagen zo aanbeden heb. Vanaf een afstand zien we zelfs de brug die mij naar Brooklyn bracht na de start van de marathon. Zo uit de verte kun je jezelf niet voorstellen dat het avontuur daar maandag allemaal begon.

Inchecken verloopt soepel op Newark. Tassen worden ingenomen, gewicht is geen probleem en alleen het een flesje water dat ik vergeten was uit de tas te halen wordt ingenomen door de doune. Met een luide: “Hey you, I love New York” naar aanleiding van de trui die ik draag, draai ik me om en zie ik een breed lachende douane medewerker. Hij houd mijn flesje omhoog. Schaamtevol maak ik een buiging, maar de medaille die ik draag lijkt alles goed te maken.

Ook na de douane komt een Amerikaan op mij afgelopen: “Did you run the marathon? Great that you did that!” Het is iedere keer weer kippenvel als er zo gereageerd wordt door de Amerikanen. We stappen om 18:00 uur plaatselijke tijd het vliegtuig in en zetten de klokken op Nederlandse tijd. Nog snel na het opstijgen wat lasagne naar binnen gewerkt waarna ik, gelukkig, makkelijk mijn ogen kon sluiten. Een uur voor landing wordt ik weer wakker van het rondbrengen van ontbijt.

Op Schiphol aangekomen heb ik een voicemail van Mamma met veel achtergrond geluiden. Zou ze op Schiphol zijn? Na de douane (gelukkig geen koffers open hoeven maken) zie ik een groot spandoek. ‘PIETER, YOU DID IT! 3:49.48. Kippenvel, in één woord. Je voelt je net de kampioen die op Schiphol onthaald wordt. Een spandoek voor mij! Geweldig. Pappa en Mamma staan dus inderdaad op Schiphol. Na een kopje koffie met de ouders van Stefanie wordt het tijd voor afscheid. We rijden terug naar Leeuwarden. Even snel alle aandenken van New York showen en dan snel naar bed. Daarvoor toch nog even een stukje schrijven op de weblog. Het zit erop. Mijn eerste marathon is een succes geworden op alle manieren. Ik heb met veel plezier van iedereen genoten en ben dankbaar dat ik deze ervaring op deze manier heb kunnen delen. De aankomende dagen zullen nog veelvuldig in het teken staan van New York. Nog genoeg materiaal om even uit te diepen of iets over te schrijven. Maar het werkelijke avontuur zit erop. We gaan weer naar school en het moet allemaal weer gebeuren. Volgende marathon? Ik weet het nog niet. Misschien toch wel Ronald’s aanbod aannemen. Maar dan wil ik wel sneller. Een 3:30 moet met een goede voorbereiding erin zitten. Of ben ik nu toch echt iets te enthousiast.