Dag vijf: Marathonday the story

• Door Pieter op 05-11-07 om 15:06
• Categorie:  New York Marathon 2007 •
• (11) Reacties

Wat een belevenis en wat een ervaring. Ik heb volgens mij nog nooit fysiek zoveel van mijn lichaam gevraagd, maar ik heb er ook nog nooit zoveel voor terug gekregen. Op 6 kilometer voor de finish had ik het idee dat ik wel kon janken, maar zoals het eerste spandoek in Brooklyn al aangaf: There is only one way to quit, that is the finish! En zo geschiedde.

Alles begon gisterochtend om kwart over 4 toen de wekker ging. Je vraagt je nog even af of het nu echt gaat gebeuren, maar geeft jezelf het antwoord al: Het is RACEDAY! Hier heb je afgelopen jaar voor getrained, pijn gehad en wedstrijden gelopen. Allemaal voor deze 4 uur hardlopen.

Om stipt vijf uur vertrekken we naar 5th avenue waar onvoorstelbaar veel bussen klaar staan. Op militaristische wijze worden we in de bussen geladen, hoewel het typische Amerikaanse direct naar boven komt: Good morning runners! Keep on walking to right. You are looking great today! It will be a nice day to run. In een ritje van ongeveer een half uur komen we op Staten Island aan, ons startpunt voor vandaag. Je weet dat het dan nog bijna 4 uur is tot de start. De zon komt net op en het is duidelijk dat er een strak blauwe lucht is. Ik ontmoet een hele aardige Amerikaan die toevallig ook nog een aantal jaren in Nederland gewoond heeft. We zijn allebei debutanten en delen de verhalen over de voorbereiding en alle spookverhalen die we al gehoord hebben over de marathon.

Om 9 uur lever ik mijn kleding in bij UPS. Nog even snel naar de wc en dan het startvak opzoeken. In mijn startvak staat ook het paceteam voor een eindtijd van 3:40 klaar. Een paceteam bestaat uit twee ervaren marathonlopers die exact het schema lopen om je naar een eindtijd van 3:40 te brengen. Ik besluit mij er bij aan te sluiten en wel te zien waar het schip strand. Om tien over tien horen we een luide knal, het kanonschot, en het feestje mag beginnen. Tenminste, dat denk je. Maar pas een kwartier later lopen we dan ook daadwerkelijk over de start en loop je de brug op. Kippenvel! Het paceteam loopt mooi door bij de start en wanneer we Brooklyn in komen is de groep ongeveer 50 volgers. Het eerste stuk is nog met weinig publiek, maar wanneer we de snelweg afgaan staan de eerste mensen te juichen en je welkom te heten in Brooklyn. Ook voor het eerst krijg ik te horen: Come on Pieter! Ik kijk verstrooit om mij heen. Wie kent mij hier? Maar mijn naam stond natuurlijk op mijn borst.

Na een kilometer of 10 realiseer ik me dat ik in de ochtend teveel gedronken heb. Ik moet plassen en dat komt niet echt mooi uit. Het is erg druk op de weg en ik ben bang om het paceteam uit het oog te verliezen. Ik loop ruim een mijl vooruit en zoek dan een toilet op. Het duurt echter lang voor ik aan de beurt ben en het paceteam is mij dan ook al lang voorbij. Ik loop ruim 2 mijl op (te) hoog tempo om het paceteam weer bij te halen en kan dan even herstellen. Naar mijn idee vind de paceleider de groep te groot achter het paceteam, en wanneer we de brug op lopen tusen Brooklyn en Queens geeft hij dan ook even gas bij. De eerste mensen moeten afhaken. Queens is een saai gedeelte van de race. Weinig publiek en veel industrie. Wanneer we na Queens de beruchte en langste brug op lopen, de Queensboro Bridge, haalt de paceleider weer het zelfde geintje uit. Hij loopt in verhoogd tempo omhoog en ondanks dat het wel even pijn doet, kan ik hem nog goed volgen. We zijn op dat moment al over de helft van de marathon. De volgers achter de paceleider vallen één voor één af. Wanneer we de 1st avenue in Manhatten inlopen, volgen nog maar 2 of 3 mensen de paceleider. Ik ga aan de linker kant van de weg lopen omdat HollandRunner bij mijl 17 het eerste ontmoetingspunt heeft. Van Stefanie krijg ik mijn zak met bevoorrading overhandigd en we lopen de 1st Avenue af richting Bronx. Vlak voor de eerste brug richting Bronx voel ik dat ook ik moet afhaken. Het heuvelachtige karakter van de 1st Avenue heeft me gebroken. Ik bedank de paceleider en laat me iets terug zakken. Ik weet dat een tijd onder de 4:00 uur nog steeds mogelijk moet zijn. Wanneer we uit The Bronx weer terug Manhatten in lopen weet ik dat het ergste geweest is, maar dat de heuvels van Central Park nog wel pijn gaan doen. Het gejuich van het publiek blijft aanhouden: “Come on Pieter, you’re looking great! Come on, you can do it! Ik voel me alleen als een ingezakte pudding, dus zo ‘great’ kan ik er niet meer uitgezien hebben. Bij het laatste HollandRunner point realiseer ik me dat ik nog maar één mijl te gaan heb. Ik kom op bekend terrein. Dit heb ik allemaal al een keer gelopen. Bij de laatste 300 yard krijg ik nog wel even een klap: “Was die heuvel hier gisteren ook al? Of hebben ze die nog even snel aangelegd?” Het laatste stukje gaat nog even flink omhoog. Ik zie op mijn eigen tijdmeting dat ik rond de 3:50 binnen kom. Zou ik er net boven, of net onder zitten. Ik krijg mijn medaille, zie naast mij iemand volledig instorten en wordt bedekt met een thermokleed.

Als ik eindelijk mijn kleding heb kunnen vinden en heb omgekleed loop ik naar het afgesproken trefpunt van HollandRunner. Daar krijg ik van Stefanie direct mijn eindtijd te horen: 3:49.48! Geweldig!! Onder de vier uur. Gelijk hoor ik ook dat iedereen meegeleefd heeft op de weblog en dat er een heuse live-timing bijgehouden werd. De gevoelens na de finish zijn erg dubbel. Je bent super blij, de pijn valt mee, maar je bent zo ontzettend moe. Je voelt hoe het lichaam 4 uur lang alles heeft gegeven. Na 35 kilometer kwam ook echt even zo’n moment van ‘waar doe je het voor’ maar met die medaille om je nek weet je dat weer. What is next? Voorlopig eventjes niets. Genieten van dit moment en lekker alles over je heen laten komen. Wat een geweldige beleving.

Ik wil iedereen nog wel ontzettend bedanken. Zonder jullie steun, jullie vraagtekens omtrend mijn fitheid, jullie support en alle stimulans was het nooit zo mooi geweest als dat het nu is. Super! Het is een ervaring die ik nooit zal vergeten en een ervaring waar ik nog lang, heel lang van zal genieten.