Berlijn Marathon 2010: Mijn marathonverslag

• Door Pieter op 27-09-10 om 22:33
• Categorie:  Berlijn Marathon •
• (23) Reacties

Berlijn - 36 uur na de start van mijn Berlijn Marathon kan ik nog steeds niet precies bevatten wat er gebeurd is. Vorig jaar dacht ik dat een realistische tijd voor mij was onder de 3:40 uur. Ik wou stiekem wel onder de 3:30. Dat kwam er niet van. Dit jaar moest ik onder de 3:30. Wat doe je dan? Een 3:20 schema pakken en lopen! Resultaat? 3:19:19! Hoe doe je dat?

Toen de wekker ging om half 7 had ik gek genoeg niet dat ‘marathongevoel’ dat ik de eerdere keren wel had. Tenminste, niet die echte spanning. Elroy liep gespannen rond en daar was ik blij om. Zijn eerste marathon moet serieus zijn. Dat serieuze was echter ook direct te merken aan het weer. Regen, regen en regen. Ik had nog nooit een marathon gelopen in de regen en de voorgaande jaren was het altijd mooi weer in Berlijn. Wat gaat er fout?

Voor de start, nog zo fris als een hoentje!

Als we rond 8 uur de hekken doorlopen van het afgeschermde gebied voor de start nemen Elroy en ik afscheid. We moeten beide een volledig andere kant uit en ik moet alles even goed op een rij hebben. Mijn marathonvoorbereiding zeg maar. Gewoon even alleen. Ik lever mijn spul in, doe een plastic zak om en ben al zeiknat nog voor ik het startvak bereik. Ik praat daar het resterende half uur voor de start met een Duitser. Stel zijn Garmin nog even in met de virtuele partner en we praten over de doelen voor de marathon. Ik vertel hem onder de 3:20 te willen lopen. Mijn gesprekspartner komt uit Berlijn, loopt zijn 5e Berlijn marathon en wil alleen uitlopen en foto’s maken. Prima!

Vlak voor de start wordt ‘This is the moment’ gezongen. Geen Vangelis, maar net zo indrukwekkend. We knallen weg en drie minuten na de start loop ik ook onder de boog door. Mijn 3e berlijn marathon gaat beginnen. Drie maal is scheepsrecht, ik MOET onder die 3:30. Ik ga vol gas weg. De Garmin heeft het lastig tussen de hoge gebouwen en pikt steeds eerder de kilometer dan de borden vertellen. Toch hou ik het tempo maar vast wat Garmin verteld, zo rond de 4:30 per kilometer.

Eigenlijk gaat het erg soepel. Op zes kilometer is de ergste drukte tussen medelopers geweest, zwaai ik naar de ouders, schoonouders en vriendin van Elroy en knal door. Ik vermaak me ondanks de regen prima. Het enige dat ik doe is inhalen naar mijn beleving. Geconcentreerd ben ik bezig met de drankposten en op tijd gebruik maken van extra energy door gelletjes en andere onzin. Hier heb ik per slot van rekening in 2009 de fout mee gemaakt.

Indrukwekkend is het vele publiek dat ondanks het kloteweer langs de kant staat. Regelmatig krijg ik mijn naam te horen en een lieve, leuke of mooie aanmoediging. Ook de vele bandjes maken de sfeer compleet. Kippenvel krijg ik op kilometer 20 wanneer er onder een viaduct een rij dames met olievaten en houten stokken een bak ritmische herrie maken waar je U tegen zegt. Heerlijk motiverend!

De halve marathon kom ik door in 1:36.10. En dan te bedenken dat ik vorig jaar een jaar bezig ben geweest om mijn halve marathon PR onder de 1:39 te krijgen. Nu doe ik dat tijdens een marathon! Ook de volgende kilometers gaan nog makkelijk. Ik loop ongewild op een 3:15 schema. Hou ik dat vol? Het antwoord is net zo simpel als te verwachten: Nee. Op kilometer 33 moet ik plassen. Boompje pakken, 30 seconde verlies voor lief nemen en verder. Maar daarna is het wel gedaan met de pret. Ik kom nog twee kilometer in de buurt van de 4:30, maar dan loopt het heel snel op tot boven de 5 minuut per kilometer. Ik heb gegokt, mijn grens gezocht en die op 37 kilometer gevonden.

Het wordt een kwestie van uitlopen.  Kijken of ik toch de schade kan beperken en of ik aan mijn opgebouwde speling van ongeveer 4 minuten genoeg heb. Als ik de 40 kilometer passeer besef ik dat ik 13 minuten heb voor 2,2 kilometer. Dat moet potdikkie toch lukken? Ik probeer alles eruit te persen. De laatste kilometer van de Berlijn marathon is heel bijzonder. Je draait bij het 41 km punt namelijk al de laatste straat in. Je ziet de ‘Tor’ dus al liggen. Tot mijn grote verbazing staan daar ‘Elroy’s fans’ ook op mij te wachten! Ik zit echter zo kapot dat ik niet meer kan doen dan mijn hand een beetje op te steken. Later krijg ik te horen dat ik spierwit zag. Het was erg duidelijk dat ik volledig stuk zat.

Ik loop onder de ‘Tor’ door. Kilometer 42 gaat in. Ik heb nog ruim 2 minuten over. Dat MOET lukken. Push, push, push! Daar is die boog met ZIEL. Lopen, horloge uitdrukken en klaar. Ik ben ka-pot! Maar ik loop onder de 3:20. Wie had dat verwacht. Na de finish moet ik snel iets hebben om warm te blijven. Een plastic zeil om, dan kleding ophalen en aan het bier!! Na de finish wordt alcoholvrij bier weggegeven en verrassend genoeg bevalt me dat prima. Het besef is er langzaam. Ik liep 3:19:19. Ik voel me weer wat beter en begin steeds meer blij te worden.

Loon naar werken. Twee finishers!

Na de finish loop ik naar Elroy’s familie. Ze staan op hem te wachten. Continu op de hoogte gehouden door familie in Nederland. Wanneer hij het 40 kilometerpunt bereikt gaan we reikhalzend uitkijken. Ik kijk er naar uit mijn trainingsmaatje te zien finishen. We wachten 10, 15, 20 minuten. Hij zal toch niet uitgevallen zijn? Dan een sms vanuit Nederland: Gefinished! 4:36.32. Zes man hebben hem volledig gemist toen hij ons voorbij liep. Maar hij heeft het gepresteerd. In 8 maanden van vrijwel geen conditie tot nu het uitlopen van een marathon. Geweldig!

Na een douche, bad en het delen van verhalen gaan we Berlijn in om te eten. Sja, bovenstaande foto lijkt mij verder boekdelen te spreken. Berlijn was geweldig, Berlijn is top!

N.B: Loopfoto’s heb ik eigenlijk vrijwel niet. Hopelijk volgen die spoedig.
N.B2: Iedereen zo bedank voor de twitters, de smsjes, de e-mails en de reacties op mijn blog! Het was echt overweldigend!