Be More Ultra-Tour, mijn hele verhaal

• Door Pieter op 31-03-10 om 21:58
• Categorie:  Be More Ultra Tour •
• (29) Reacties

Leeuwarden - Nog voor ik één letter getypt heb weet ik dat dit én het langste verhaal gaat worden dat ik ooit in één blog geschreven heb, én het meest emotionele stuk. Mijn verhaal van de Be More Ultra-tour 2010. Het hardloopevenement waar ik veel tijd en energie ingestoken heb, maar nog belangrijker, waar ik zo ontzettend veel voor terug gekregen heb.

Dinsdag 23 maart start ons avontuur. Ik heb de dagen ervoor al vrij gehad maar bleek dat ook wel nodig te hebben. Spullen regelen, tas pakken, alles was al met al maar weer net op tijd klaar en geregeld als ik om kwart voor zeven de trein pak richting IJsselmuiden. Door familieomstandigheden bij Kees hebben we, in overleg met Kees, als groep besloten niet aan het einde van de middag te verzamelen, maar op avond. Tegen half 10 zijn we compleet. Martine, Léonie en ik als lopers, Petra, Ingrid, Tiny, Annemarie en Gert als begeleiding. Richard zou woensdagochtend komen. Onderwerp van de avond? Roze rokjes…..

DAG 1

Vol spanning sta ik woensdag op. We ontbijten heerlijk bij ons eerste gastgezin, de familie van de Wetering. Het hele huis is voor ons verbouwd en wij worden nog even verwend met een massage. Om half 10 druppelen de eerste lopers binnen en ook Richard komt erbij. Als ook wij ons omgekleed hebben in, jawel, de roze rokjes is het hek van de dam. Maurice maakt schitterende foto’s van ons in de rokjes en we hebben de grootste lol. Het weer zit enorm mee en om klokslag half 11 vertrekken we voor een prachtige etappe. Ik probeer de eerste 20 kilometer met vrijwel iedereen een praatje te maken, maar na de eerste stop bij CP1 krijg ik een ‘klein’ darmprobleem. Iedere vijf kilometer zoek ik zo’n beetje de zijkant van de weg op en bevuil deze stelselmatig. Lang leve het feit dat toiletpapier mee hadden op de fiets van Ingrid. Het witte binnenbroekje van het roze rokje was iets minder wit na afloop….

Effe poepuhhh!!

Op 42 kilometer krijg ik het toch echt moeilijk. Mijn buik doet ontzettend zeer dat ik bij binnenkomst van Kampen/ IJsselmuiden besluit rechtsaf een stuk van ongeveer 3 kilometer af te snijden. Als ik die beslissing kenbaar maak komt Ingrid naast mij fietsen en geeft mij een les die ik mijn leven niet meer zal vergeten. Dankzij haar, en haar alleen, loop ik de etappe uit. Ondanks alles, ondanks de pijn in de buik pak ik mijn eerste Ultraloop en merk ik voor het eerst dat het lichaam veel meer kan dan de geest je verteld. Na nogmaals een heerlijke massage reizen we af naar Heemskerk waar Rinus ons een warm welkom geeft door al grote posters op de lantaarnpalen geplakt te hebben en de vlag buiten te hangen. Prachtig! We komen binnen waar het eten al op ons wacht, laten nog een paar foto’s maken door een fotograaf van de krant en duiken daarna snel het bed in. De eerste dag zit erop. WOW!

DAG 2

Donderdag 25 maart begint in alle rust. Omdat we pas op avond zullen lopen hebben we de hele dag om te genieten van alle twitterberichten die er geplaatst worden, elkaar wat beter te leren kennen en in mijn geval om mijn maag op rust te krijgen. Veel eten, veel drinken, het lijkt te werken. Om half 4 vertrekken we richting de atletiekbaan van DEM waar de start van de tweede etappe is met opnieuw ook John en Ritchie aan de start. We lopen opnieuw een schitterend parcours, voornamelijk het eerste stuk door de duinen en vanaf kilometer 20 ongeveer het strand op. Daar krijgen we een flinke regenbui op onze kop, maar wat later blijkt zal dat ook letterlijk de enige echte bui van de week zijn! Het begint rond 7 uur langzaam echt donker te worden en het lopen over het strand, in het donker, blijkt een prachtig avontuur te zijn. Ik loop de hele etappe betrekkelijk gemakkelijk, veel beter dan een dag daarvoor en vermaak me heerlijk met verhalen van Claudia. We lopen kort na 30 kilometer nog enigszins fout doordat we een stuk strand pakken waar ongeveer drie meter water tussen liep. De keuze was, of terug, of dwars door het water heen. Martine neemt me op sleeptouw en zegt dat het niet diep is, dus huppa, erachter aan. KOUD en tot je schenen in het water. Alles is nat, maar ach, het droogt vanzelf. De laatste kilometers lopen we weer door bewoond gebied van Beverwijk, waarbij Richard en Léonie het thuishonk ruiken. Ik mag dan wel een goede dag hebben, maar om bij 43 kilometer het tempo met anderhalve kilometer per uur te verhogen gaat me net te ver. Ik loop samen met Martine naar de finish die we even voor elf uur bereiken. Ruim 48 kilometer. Moe, maar geweldig!

Na het douchen en ontvangen van een leuk geschenk van Bjorn reizen we af naar Driebergen. Onderweg eten we nog heerlijke pastasalade van Petra en om half één zoek ik mijn bedje op. Een heerlijk matras, voor het eerst in twee dagen geen matje op de grond! Brr, wat lekker! Helaas wil het slapen niet direct. De spanning van de avond, mogelijk het eten, maar ook het brandende gevoel in de benen zorgt ervoor dat ik pas anderhalf uur later in slaap sukkel. Wetende dat om half 7 de wekker weer gaat.

DAG 3

Wanneer die gaat en we genieten van een heerlijk door Petra klaargemaakt ontbijt komen er twee dames binnen die ons opnieuw verwennen met een massage. Wat een luxe deze week! Tegen half 10 komen we aan in een bewolkt en enigszins regenachtig Apeldoorn. Als de groep compleet is vertrekken we voor onze volgende ‘vifty’, en de 100 binnen een tijdbestek van 24 uur. Het begin is stroef, en eigenlijk kom ik na een goede dag over het strand vandaag niet in mijn ritme. Het parcours is prachtig, maar ik moet gigantisch afzien. Bij kilometer 30 wordt er veel goed gemaakt als ik ineens de Friese vlag zie! Pappa is daar! Samen met collega Peter staan ze ons op te wachten. Ik heb pijn aan mijn spieren en die worden dan ook losgeschud door Ingrid, maar de grootste opleving krijg ik door het onverwachte bezoek van mijn Pappa! Heerlijk.

Het maakt het lopen er die dag niet makkelijker op, maar voor even is het heerlijk. Wanneer we verder lopen moet ik nog altijd vechten de vermoeidheid, maar van stoppen is geen sprake. Die knop is in IJsselmuiden definitief omgegaan. Als ik het echt lastig krijg met het tempo gaat de groep in zijn geheel achter mij lopen. Daarmee bepaal ik het tempo, maar nog belangrijker, komen we gelijktijdig aan. Ik had er al vrede mee een paar minuten later te finishen, maar voor mij laat de groep vandaag zien hoe hecht we zijn geworden in drie dagen. Helaas moeten we niet 50, maar 52 kilometer lopen, dus op het moment dat ik denk dat we er bijna zijn, is het nog een stukje. Moe, maar erg voldaan finishen we na ruim 5 uur lopen. Geen bui gehad, weer een topdag!

Onderweg naar Uden, onze slaapplaats, merk ik dat de moeheid volledig toeslaat. Ik kan het niet meer warm krijgen en bij Tiny thuis zit ik ook warm ingepakt in mijn dekbed op de bank. Met PANNEKOEKEN!! Doe alsof je thuis bent zullen we maar zeggen. Na een pijnlijke, maar zeer effectieve massage van Ingrid zoek ik vroeg mijn bed op.

DAG 4

Zaterdag sta ik voor het eerst in 2 dagen fit op. Alleen mijn scheenbeen is zorgwekkend dik. Ik plaats er nog wat ijs op en om half 11 starten we opnieuw, nu vanuit Uden met de grootste groep van de week. We worden uitgezwaaid door ongeveer 200 lopers en toeschouwers die Tiny geregeld heeft. Erg indrukwekkend.

Ik merk echter al na 7 kilometer dat het niet gaat. Zodra we het onverharde oplopen zak ik met iedere stap door mijn rechtervoet heen. Na 15 kilometer, nog voor het eerste checkpoint, geef ik aan dat ik uit ga stappen. Ik lig bij de verzorgingspost op de grond en voel me klote. Mijn benen zijn in dagen niet zo goed geweest, maar de pijn is te erg. Mijn scheenbeen is nog dikker geworden en doorlopen is onverantwoord. De pijn word echt heel groot als we als vier dreamteam lopers een afscheidsknuffel geven en ik de rest van de groep weg zie lopen. In vier dagen is een band ontstaan met deze toplopers en ik voel hoe kut het is dat ik nu niet verder kan.

Ook Ritchie heeft het al moeilijk na 15 kilometer. Zijn pijn is ook aan het scheenbeen en wanneer ik de groep weer zie op 30 kilometer valt ook hij uit. De twee ‘Leeuwarders’ stappen binnen 15 kilometer achter elkaar uit. De klap is hard. We zwaaien de lopers uit voor hun laatste 20 kilometer en Ritchie en ik gaan ‘zielig’ doen bij de atletiekbaan. Daar word ijs op de scheenbenen gelegd en wachten we de binnenkomst af. Het blijkt een indrukwekkende etappe geweest te zijn, die Tiny later omschrijft als een hoogtepunt in zijn toch zeker indrukwekkende loopcarrière! Ritchie en ik wachten de lopers op met een finishlint, met voor Martine de croques direct achter de finishlijn. Het is nog 50 kilometer tot Hilversum!

DAG 5

Na opnieuw een goede nacht, ditmaal in huize Meijer, stap ik de laatste dag op de fiets om toch de hele etappe mee te kunnen. Ik zie de lopers hun startfoto maken en realiseer mij dat het de eerste en laatste startfoto is waar ik niet op sta. We volgen de lopers en ik krijg bewondering voor Ingrid en Gert, die de hele week de lopers geholpen hebben met jasjes uit/ jasjes aan, drinken en verzorging tijdens het lopen. Achter de groep aanfietsen blijft wel een rare gewaarworden, helemaal als we de eerste vijftien kilometer ook nog eens politiebegeleiding hebben die ieder kruispunt vakkundig voor ons afsluiten. Gevolgd door een luid applaus van de lopers uiteraard. Sommige, lees MARTINE, lopers hebben nog territoriumdrang en kunnen het niet laten om eindelijk eens tegen politieband te pissen, sja, je moet toch wat hé op zo’n dag.

Laatste startfoto, zonder ondergetekende

Als we in de buurt van Hilversum komen voegen zich steeds meer lopers bij de groep. Ik begin onrustig te worden. Ik heb aangegeven mee te gaan lopen voor de laatste kilometer. Is dat al bijna? Houdt mijn voet het? Zit mijn rokje wel recht? Als we de bebossing voor Hilversum uitkomen zie ik Nike en stap ik de fiets af om mee te gaan lopen. Het zijn slechts een paar honderd meter, maar wel hele indrukwekkende. Hand in hand lopen we de atletiekbaan binnen. Ritchie staat ons met een lind op te wachten, kippenvel! Het zit erop, 250 kilometer, 5 dagen, geweldig. Iedereen heeft het toch even te krap, ik krijg en geef iedereen een dikke knuffel, zie mijn hele familie staan met de Friese vlag uiteraard en zie daar Wilma staan uit Zuid-Afrika, voor wie we uiteindelijk dit allemaal gedaan hebben. Hoeveel geld is het geworden?!

Als iedereen fris en fruitig is na het douchen en voor het eerst weer eens een spijkerbroek draagt gaan we geld tellen. Een paar duizend hier, een paar duizend daar, benefietfeest opbrengst, sponsors, het telt langzaam op. En dan moet het bedrag ingevuld gaan worden op de cheque, die overigens schitterend geworden is. Het bedrag….. 11.000!! Euro, veel meer dan verwacht of gehoopt. Prachtig! We lopen naar boven en worden warm onthaald in, jawel, het FRIES! Ik versta het alleen niet, want de boxen staan de andere kant op, dus zal nu wel de reputatie van nep Fries hebben. We lopen naar binnen, zien daar alle gasten staan, krijgen een luid applaus en kunnen eindelijk na de nodige foto’s onze cheque laten zien! Supertrots, geweldig! Een passend einde aan een prachtige week.

Er zijn zo verschrikkelijk mensen die ik na deze week wil bedanken, van onze extra lopers, tot de supporters, volgers op twitter, de blogs, sponsoren en alle mensen die zich voor ons ingezet hebben. Toch kies ik een heel selectief klein groepje uit om met name te bedanken. Nike, die voor ons zoveel betekend heeft om dit evenement mogelijk te maken. Herbalife, die ook verschrikkelijk veel energie en goederen geleverd heeft en onze gastgezinnen, waar wij de huizen letterlijk van in bezit namen voor 24 uur.

Dank jullie wel, allemaal,

Pieter