5 jaar later

5 jaar laterJeroen Pauw heeft sinds gisteren een nieuw Tv-programma. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat het misschien wel het beste nieuwe tv-programma in jaren is. Hij heeft 5 jaar geleden een select gezelschap BN-ers geïnterviewd met de vraag wat ze zien gebeuren tussen dan (2003) en nu (2008).

De eerste aflevering stond in het teken van Reinout Oerlemans. Eigenlijk schrok ik al van hem toen ik hem voor het eerst in beeld zag. Hij ziet er slecht en afgeleefd uit. Als je dan de beelden van 5 jaar eerder ziet dan zie je nog meer een verschil.

Nou heb ik in de afgelopen jaren flink wat interviews moeten doen en je voelt al snel aan wanneer een gesprek goed loopt en wanneer niet. En dit interview loopt voor geen meter, doordat Reinout ontzettend op zijn hoede is. Mij wordt de hele aflevering niet duidelijk waarom. Als je zijn antwoorden ziet die hij geeft in het interview van 2003 dan zit hij er enthousiast en energiek bij. Nu is hij terughoudend en vraagt meermaals, wanneer Jeroen hem een vraag stelt: “ Waar wil je heen.” De onzekerheid dat hij in een hoekje gedreven wordt straalt eraf. En dat terwijl hij zelf met Pulse en de Tv-show best weet hoe je een interview zelf in de hand kunt houden.

Verder is de show geweldig. Het format is verfrissend en uniek. En, ook niet onbelangrijk, alle gasten zijn leuke persoonlijkheden om te zien. Vandaag is Theo van Gogh tafelgast. De familie van Theo neemt plaats en vult de vele (rake) opmerkingen van Theo aan die hij in 2003 gedaan heeft. Nederland 1, 23.00 uur.

Overige gasten:

Afl. 1 - Reinout Oerlemans
Uitzending 22 december ZIE UITZENDING

Afl. 2 - Theo van Gogh
Uitzending 23 december ZIE UITZENDING
 
Afl. 3 - Katja Römer-Schuurman
Uitzending 24 december ZIE UITZENDING

Afl. 4 - Frits Wester
Uitzending 27 december ZIE UITZENDING

Afl. 5 - Mart Smeets
Uitzending 29 december ZIE UITZENDING

Afl. 6 - Jan Marijnissen
Uitzending 30 december ZIE UITZENDING

Afl. 7 - Bridget Maasland
Uitzending 1 januari

Afl. 8 - Frits Barend
Uitzending 2 januari

Het beste gevecht en 11 november

In juli weet ik al een blog aan Danica Patrick. Haar opmerking tegen concurrent Milka Duno, ‘It’s not my fault that you are slow’ is er één om in te lijsten. Hij heeft in Amerika nog een extra titel gekregen zo meld nu.nl vandaag. In een verkiezing van de raceserie Indycar, waar beide dames in uit komen, is het eerder genoemde fragment verkozen tot beste gevecht van het jaar.

Oh ja, voor het bewijs dat je als racevrouw niet direct haar op je tanden hoeft te hebben verwijs ik je graag door naar de volgende link, daar kun je de swimsuit jaargang 2008 bekijken met een schitterende hoofdrol voor deze zelfde Patrick, of moet ik zeggen Pat-chick.

Vandaag is het trouwens 11 november, trouwdag van mijn running-neef Michel! (Gefeliciteerd!) maar daarnaast ook het snoepfeest van het jaar. Zingend langs de deur voor kinderen en hoe vals het ook is, je komt altijd met een zak vol snoep thuis. Ik vroeg mij eigenlijk af waar Sint Maarten nou echt voor staat. Wiki biedt uitkomst.

Oorsprong

De Amerikaanse volkskundige Frazer veronderstelt een heidense oorsprong van het feest: het ronddragen van het (heilige) vuur zou een voorchristelijk vruchtbaarheidsritueel zijn, en is wijdverspreid over West-Europa. Het heidense ritueel zou dan door de kerk zijn overgenomen, vooral om het vertrouwen van de bevolking te winnen.[3]

Veel andere onderzoekers stellen echter dat er niets heidens aan het feest valt op te merken. De Duitse volkskundige Dietz-Rüdiger Moser stelt dat het feest door de kerk is geïntroduceerd. In Lucas vinden we de tekst: Niemand steekt een lamp aan en zet die in de kelder of onder de korenmaat, maar op de standaard, opdat wie binnentreden het licht zien (Lukas 11:33 e.v.). Deze regels uit het evangelie werden vaak op 11 november voorgedragen en in de mis besproken. Moser neemt aan dat door deze voorlezing in de mis de bevolking werd aangespoord tot een lichtjesfeest.

Moderne onderzoekers houden vaak het midden tussen beide standpunten. Sint-Maarten is een bedelfeest, en bedelfeesten waren nodig in de moeilijke wintermaanden. Bedeloptochten zoals met Sint-Maarten werden en worden (in Vlaanderen) ook gehouden met Driekoningen of met Nieuwjaar, en ook het Sinterklaasfeest heeft kenmerken van een bedelfeest.

Oftewel, eigenlijk heeft ook Wiki er geen echt antwoord op. We vieren Sint Maarten, zingen over iemand of iets, maar niemand weet waar het daadwerkelijk vandaan komt. Hmmm.

 

Storm in een glas water

Media kan je maken en breken zeggen ze wel. Het is waar. Zowel in de sport als in de politiek, het draait allemaal om een juiste PR-houding. Gister zat ik de NOS-nacht te bekijken over de verkiezingen. Daar lieten ze een foto zien die gepubliceerd was door volgens mij NRC. Daarin zie je McCain een raar gebaar maken achter de rug van Obama wanneer ze moeten wisselen van plek. Het is een dolletje, maar omdat het zo paginagroot wordt afgedrukt lijkt McCain niet goed bij zijn hoofd. En de NOS vind het nodig om dat ook nog een keer uit te zenden.

Een andere ‘rel om niets’ las ik vandaag op Nu.nl.

‘Massa noemt Schumacher homo’
Uitgegeven: 5 november 2008 20:52
Laatst gewijzigd: 5 november 2008 20:52

AMSTERDAM - Klein schandaaltje bij Ferrari aan het eind van het race-seizoen: Felipe Massa heeft op een feestje de grote Michael Schumacher uitgemaakt voor homo. Sterker nog, hij zong het voor een volle zaal samen met Rubens Barrichello, zo meldt het Braziliaanse Lancenet.
De Ferrari-coureur die het kampioenschap misliep op de laatste dag van het kampioenschap, arriveerde op een feestje toen zijn vriend Rubens Barrichello de woorden ‘Schumacher, viado’ begon in te zetten. Al snel zongen alle gasten van het feest deze tekst mee die ‘Schumacher, homo’ betekent.

Misschien moeten we niet vergeten dat de jongens hun seizoen er net op hebben zitten, een feestje aan het vieren waren, vast dronken waren en er weinig meer mee bedoelde dan de beste coureur ooit even in de zeik te nemen. Het is een vriend van zowel Massa als Barrichello, dus één in de categorie Nieuws om het Nieuws.

Biertje? Fuck Heineken ;)

Sja, als Grolsch drinker vind ik het wel leuk dat je een ‘Fuck it’ gevoel krijgt bij Heineken. Daarom dit leuke berichtje op NOSheadlines.nl:

Oké, dan toch maar géén zelfmoord plegen. Of: je schouders ophalen als je vriendin een ander pijpt. Dat kan allemaal dankzij Heineken, want drank helpt je ook door je slechte tijden heen. Dat is de boodschap van twee nepreclames van het biermerk, die onbedoeld een ware hit zijn op internet.

De fake spotjes zijn gemaakt door de vier studenten Alexander Kaan, Melissa Lissone, Wouter Stoter en Nina Aaldering. Twee dagen geleden verschenen ze ineens online. Tot schrik van de makers zelf. “Ze waren zelfs nog niet af”, vertelt Aalding. “Hoe ze op de sites zijn gedumpt, is ook voor ons een raadsel.”

Anti-reclame?
Heineken is ‘not amused’ over de populaire nepfilmpjes. “De filmpjes getuigen niet van goede smaak en het is ook niet de manier waarop Heineken zichzelf wil neerzetten”, aldus een woordvoerder. Maar het bedrijf gaat de studenten niet juridisch vervolgen. “We willen er niet meer ruchtbaarheid aan geven dan nu al het geval is.”

De studenten ontkennen dat ze de hype stiekem voor Heineken zelf veroorzaakten. Ze wilden ‘gewoon goede filmpjes maken’ voor hun portfolio: “We bedachten iets nieuws bij een groot merk. In de Heinekenreclames zitten mensen altijd gelukkig en vrolijk te drinken, terwijl drank ook fijn kan zijn in slechte tijden. Zo kwamen we op het idee daar de variatie ‘Fuck it, dan maar een Heineken’ van te maken.” Na de zomer volgen meer filmpjes uit deze Fuck It-serie.

Populair
Op internet circuleren wel vaker nepreclames. Waarom is dit dan zo’n succes? “Ze zijn zo goed gemaakt, dat veel mensen denken dat ze echt op tv komen”, verklaart Aalding. “Vooral de Amerikanen zijn verbijsterd.”

De nepreclames veroorzaken nu een ware kettingreactie op internet. Op weblogs in binnen- en buitenland wordt erover geschreven en inmiddels hebben bijna 30.000 mensen ze ook bekeken op YouTube. Aalding: “Met alle internationale aandacht op het web sluiten we toch een beetje aan bij de bestaande slogan van Heineken: serving the planet.”

Adidas Olympic Commercials

Adidas heeft zijn nieuwe commercials gelanceerd ter voorbereiding op de Olympische Spelen. Als sponsor van de nationale ploeg van China zetten zij groot in op de markt in China. Tussen alle censuur door hebben ze 3 schitterende commercials neergezet die ook waarschijnlijk alleen daar uitgezonden worden. Op Jurryt kwam ik ze echter tegen en wil ze dan ook graag even delen!
Overigens vind ik het opvallend dat sporten binnen de atletiek eigenlijk helemaal in geen van deze drie reclames naar voren komt. Was er toch iets Impossible? Volgens Adidas (Impossible is Nothing) niet…

By far de mooiste. Schitterend in beeld gebracht

 

Italianen maken wel indruk in de lucht!

Ok, helaas, mijn Italiaanse voorliefde moest het onderspit delven tegen die Spanjaarden. Geen Italiaanse finale in tijdens het EK. Maar wel een schitterende show in Leeuwarden afgelopen weekend. Daar waren de open dagen van de luchtmacht. Helaas door drukte kon ik er zelf niet bijzijn, maar ‘runningneef’ Michel was er wel bij met zijn hele familie. En maakten een schitterende fotoreportage. Deze week volgt een hele show foto’s, maar nu eerst even deze twee.

Enige wat ik niet snap is waarom zij nou Frecce Tricolori worden genoemd. wink

image
© Mieso

image
© Mieso

Het wordt nog een lange, mooie sportzomer!

He ja, ‘we’ … fout het Nederlands elftal heeft verloren. Heel zielig voor iedereen die zijn auto volgeplakt heeft met stickers, vlaggetjes en wuppies. Maar vandaag werd mij duidelijk waarom ik niet zo van dit soort eindtoernooien houdt. Ik ben enerzijds wel voor het Nederlands elftal, maar ik kan niet zo goed 90 minuten die spanning handelen. En de teleurstelling.

image
De laatste van Van Basten. Hopelijk met Ajax meer geluk! Hier kan een dikke streep door.

Daarom ben ik denk ik ook groot supporter van de algemene sporten waar het belang voor Nederland an sich niet zo groot is. Wielrennen, geweldig! Maar geen Nederlandse kanshebbers. Wel heerlijk om zonder spanning dus ontspanning naar te kijken! En daarna straks de Olympische Spelen. Heerlijk iedere dag andere disciplines die je vooral vol bewondering kunt bekijken ontspannen en kritisch, maar zonder die absolute spanning die voetbal altijd oproept.

image
Zo, gelukkig zit nog één van deze erin. Straks toch weer Italië Europees kampioen!

Ach ‘onze’… fout DE jongens hebben nu vakantie. Boulahrouz kan zijn verdriet nu delen met zijn familie en vrienden, zoals het hoort, en niet met het volledige Nederlandse volk zoals iedereen nu ineens mee moet voelen. Ik vind ook deze dingen te breed uitgemeten. Misschien had hij het zelfs wel achterwege moeten laten.

Één ding staat vast: het wordt nog een lange, mooie sportzomer!

Indrukwekkend

Hardloopster Martine zit al enige tijd in Afghanistan in Kamp Holland. Aldaar werkt ze in Uruzgan Medical Center. Trouw lees ik haar weblog over haar belevenissen en indrukken. Vol respect, zo kan ik wel zeggen. Op een leuke manier weet ze toch nog steeds hard te lopen in die hitte daar met beperkte middelen en altijd een bewapend. Hoewel, beperkt…. naar eigen zeggen is zij de gene met de meeste sportkleding aldaar! Vandaag stond er echter een indrukwekkend stuk op haar weblog, geschreven door Geert Lageveen en Leopold Witte, de twee ‘huisschrijvers’ van theatergroep Orkater die op dit moment een bezoek brengen aan Kamp Holland. Het laat zien hoe belangrijk het werk is dat Martine en met haar de vele duizenden militairen aldaar, proberen te doen. En hoe verschrikkelijk moeilijk het is. Nou ja, ik zou zeggen, lees het zelf even, want het is zeer zeker het lezen waard! (overigens ook de rest van Martine’s blog!)

Leopold heeft een blaar op zijn voet. Misschien kunnen ze die doorprikken in het ziekenhuis van het kamp, het Role 2, waar we vandaag rondgeleid worden. Als we wachten bij het O&O (‘Opname&Ontslag’, maar buiten het Role ‘Ontspanning&Ontwikkeling’), zien we in een zijkamer een oude Afghaan zitten met twee halve voeten. Zijn tenen zijn er ooit afgevroren, horen we van Peter, die zich voorstelt als de SNO van het Role, de Senior Nursing Officer. Zeg maar de hoofdzuster. De Afghaan komt hier al een tijdje. Peter noemt hem een frequent flyer. Leopold begint maar even niet over zijn blaar.

In rap tempo leidt Peter ons door het Role. Ook hier is alles opgebouwd uit dezelfde gepantserde containers als in het hele kamp, met daartussen een gang van een meter of twintig. De eerste vijf meter is een soort dokterspost, het Role 1, daarna begint het Role 2, de dansvloer zoals Peter het noemt. Voor het Role 3 moet je naar Kandahar. Maar het is verbazingwekkend wat ze allemaal in dit ziekenhuis kunnen doen.

De tandarts is alleen voor militairen. Afghanen met acute pijnklachten kunnen ook komen. We herinneren ons de gebitten van de kuchi’s, die vaak uit een paar bruine stompjes bestaan en we kunnen ons er iets bij voorstellen. Wanneer Geert denkt aan zijn kinderen die allebei drie beugels in hebben en maandelijkse orthodontie genieten, komt er een Afghaanse man langs met in zijn armen een jongen van een jaar of tien met een gebroken been. De jongen geeft geen kik.
Wanneer we voorgesteld worden aan de röntgenboer -Peters woorden- zien we de foto hangen die net gemaakt is en vragen we naar de aard van de breuk. Het onderbeen is gebroken, maar ook gebogen. Ze weten niet hoe het gebeurd is. Er moet iets zwaars tegen aangekomen zijn. Een auto, of iemand zijn voet. Je weet het hier maar nooit. Wanneer we bij de volgende container komen, beginnen we er wat meer van te begrijpen.

Twee oudere verpleegkundigen, Jan en Martine, runnen deze afdeling, waar veel kinderen komen. Ze zijn er niet in gespecialiseerd. Ook niet in brandwonden. Maar vaak hebben ze te maken met zwaar verbrande kinderen. Er wordt in Uruzgan veel met open vuur gewerkt en thee is de nationale drank.

Dit brengt ons erop aan te vullen wat we gisteren over Psyops schreven. Onze PIO leest namelijk eerst ons log, want zo gaat dat als je zoals wij embedded bent. Ze vertelde dat er ook flyers uitgestrooid worden, waarin mensen middels tekeningen gewaarschuwd worden voorzichtig te zijn met vuur. Psyops is dus ook een soort vliegende Postbus 51.

Terug naar het ziekenhuis. We vragen Jan en Martine wat ze verder zoal tegenkomen. Veel gebroken bovenbenen bij kinderen, vertellen ze. Die krijgen ze in Nederland bijna nooit te zien. Hoe kan dat dan, vragen we? Ze halen hun schouders op. Peter zegt dat hij het Afghaanse meldpunt voor kindermishandeling nog niet tegen is gekomen.

Veel kinderen komen binnen met een overdosis poppy. U weet dat de papaver hier welig tiert en de Afghanen doen er van alles mee. Bijvoorbeeld thee zetten. Kortgeleden was er een meisje binnen gekomen die zich in een kopje verslikt had, waardoor de poppy in haar longen was gekomen. Ze had er acht dagen gelegen. Een ander meisje van anderhalf jaar oud was verzeild geraakt in een opslagplaats en had poppypasta binnen gekregen. Ze zag eruit zoals ik er uit zie na een week stappen, zegt Jan.

Zijn alle Afghanen eigenlijk verslaafd, vragen we? In onze ogen feitelijk wel, beaamt Martine, ik moet kinderen ook ongekend hoge doses pijnstillers geven, omdat ze immuun zijn. Peter vertelt dat ze op de kinderafdeling een smurfenposter hebben hangen en dat de Afghaanse kinderen heel anders naar de blauw uitgeslagen mannetjes kijken dan wij. Wanneer het tot ons doordringt, moeten we vreselijk lachen. Het is even grappig als pijnlijk. Alleen zo kan ik het hier volhouden, zegt Peter. Als je dit werk hier normaal gaat vinden, dan is er iets mis met je.

Knuffels bijvoorbeeld, die kennen ze niet. Dus moet je voordoen wat dat is, anders denkt zo’n kind dat er een dooie beer in zijn bed gegooid wordt. Het brengt Jan op het volgende verhaal. Er kwam een jongetje binnen, die had gespeeld met een Russische handgranaat. Die was ontploft en zijn hele arm lag open. De botten staken eruit. Tijdens de hele behandeling gaf het jongetje geen kik. Het was ongelofelijk. Toen Jan klaar was, gaf hij hem een teddybeer. Het jongetje drukte de knuffel aarzelend tegen zich aan. Toen pas kwamen de eerste tranen.

Meteen kreeg hij een keiharde oplawaai van zijn vader. Jan vertelt dat hij de man wel aan kon vliegen. We kijken elkaar aan en zien onze monden vertrekken. We hebben ook kinderen. We aarzelen het volgende verhaal te vertellen, maar doen het toch. We zijn hier om erachter te komen wat de mensen hier in het kamp meemaken en hoe ze daar mee omgaan. Dus. Sla maar een alinea over als u het niet wilt lezen.

In een nabij dorp, misschien wel Tarin Kowt, werd in een ijzerhandel geprobeerd metaal af te slopen van een oude Russische mijn. Er stonden een hoop kinderen naar te kijken toen het ding ontplofte. Peter vertelt dat hij een melding van de poort kreeg waarbij ze zeiden dat er een vrachtwagen met gewonde kinderen was aangekomen. De voeten lagen er los bij. Nou krijgt Peter vaker onnauwkeurige meldingen, maar dit keer klopte het. Één jongetje werd binnengebracht zonder armen of benen. Zijn hersens puilden uit zijn schedel en hij had ook geen gezicht meer. Het enige wat hij nog kon was roepen. Om Allah.

We halen diep adem en lopen door. Peter vertelt dat ze minder Afghanen langs krijgen dan vorig jaar. Dat is het succes van het Afghaanse hospitaal in Tarin Kowt. Ook komen er meer vrouwen zonder man langs. Nu al tien tegen vorig jaar deze tijd één. Maar volgens Peter is het toch een soort toplaag die bij hun komt. De hardcore moslim zien ze er niet. Hij vertelt over een man die een vrouw in Pakistan gekocht had voor 20.000 euro. De gemiddelde vrouw doet op dit moment 5000 euro, dus we begrijpen dat de man er wel iets aan gelegen was om deze beter te krijgen.

We hebben het nog even over een vrouw die net binnen kwam met een kogelgat in haar pols. De kogel was er in haar bovenarm uitgekomen. Ze had verteld dat ze een geladen geweer onder haar bed vandaan had gehaald, dat afgegaan was. Een ballistische onmogelijke opgave, leek Peter. Later had ze verteld dat ze de trekker met haar teen had overgehaald.

Wat is waar en wat niet? Zelfs in dit ziekenhuis zijn er meer vragen dan antwoorden. Peter laat ons nog zien hoe de intensive care werkt. Hij heeft vier bedden. Pas als er meer gewonden zijn, heeft hij een probleem. Dan moet hij bepalen wie de hoogste prio heeft. Hij laat ons zien hoe het bestek van de chirurg hier in de woestijn gesteriliseerd wordt. Voor hij de ruimte open doet, vraagt hij of de muziek op nucleair staat.

We komen bij de diepvries met bloedzakjes: op 81 graden onder nul worden tweehonderd zakjes O positief koel gehouden. Valt de stroom uit, dan is er een noodaggregaat. Valt die uit, dan wordt er vloeibare zuurstof ingepompt en blijven ze 48 uur goed. Een driedubbele borg, zegt Peter tevreden, terwijl hij het deksel dicht klapt.

We staan bij twee cellen: mort 1 en mort 2. Het eindpunt van onze rondleiding. We nemen een kijkje in de kille container. Er ligt natuurlijk niets in; alleen een zak medisch afval. Hij vertelt dat de twee militairen die de mort beheren, ook islamitisch kunnen afleggen. In een witte doek met de tenen aan elkaar vastgebonden. Dan wordt het lijk opgehaald door een auto en in de kofferbak gelegd. Zwijgend lopen we terug naar ons chalet. Geert neuriet zachtjes de tune van Mash: ‘Suicide is painless’. Leopold heeft het niet meer over zijn blaar gehad.

Prothese atleet Tom Fugers gestolen.

imageGisteren in de Telegraaf. Niet best. Ik snap niet dat als je dan toch inbreekt en je neemt perongeluk zoiets essentieels mee, dat je dat dan niet ergens achterlaat waarvan je weet dat het terug gevonden wordt. Nou ja, hopen dat hij een goede nieuwe prothese kan krijgen!

ENSCHEDE, woensdag
De Enschedese atleet Tom Fugers is tijdens een trainingskamp op Lanzarote beroofd van zijn beenprothese. En dat terwijl het wedstrijdseizoen – in de aanloop op de Paralympics later dit jaar – komend weekend losbarst.

Dieven drongen het appartement van Fugers binnen en gingen er vandoor met zijn tas met onder meer zijn laptop, maar vooral ook de voor hem onmisbare beenprothese. Het gaat om twee exemplaren die speciaal zijn ontwikkeld om te sporten op wedstrijdniveau. ,,Ik werd ’s ochtends wakker en toen was een van mijn tassen verdwenen”, vertelt Fugers. Hij raakte op 12-jarige leeftijd zijn onderbeen kwijt door trombose als gevolg van een hersenvliesontsteking.

De diefstal is voor hem een regelrechte ramp: „Geluk bij een ongeluk is dat de gipsen mal van mijn vorige prothese nog bij de orthopeed staat, maar de afstelling is bij dit soort protheses erg belangrijk. Vooral de veerkracht is cruciaal. En die afstelling hadden we na heel veel sleutelen juist erg goed voor elkaar. Het is dus de komende tijd andermaal veel experimenteren en sleutelen geblazen.”

Goed nieuwsbericht!

Van nu.nl. Dat vind ik nou leuk nieuws. Gaat die kleine het toch nog redden.

AMSTERDAM - Niek, de babygiraffe in Artis wiens moeder Oranya onlangs overleed, drinkt weer. Volgens een woordvoerster van de Amsterdamse dierentuin gaat het naar omstandigheden goed met de kleine.
“Hij komt buiten en is actief. Vrijdag en zaterdag heeft hij water gedronken. Daar zijn we erg blij mee.” 

De babygiraffe was zo ontdaan door de dood van zijn moeder, dat hij de eerste dagen niet wilde drinken. Oranya zoogde hem namelijk nog.

Zorgen
De verzorgers maakten zich grote zorgen over Niek en vroegen zich af of hij het wel zonder zijn moeder zou redden. “Je kunt nog wel merken dat hij haar mist. Hij roept naar haar”, aldus de zegsvrouw.

Wat de doodsoorzaak van de 6-jarige Oranya is, wordt nog onderzocht. De faculteit Diergeneeskunde in Utrecht verricht momenteel sectie op het giraffenlijf.

Nieuwe Berichten   Oudere Berichten

Image Gallery

Marathon Countdown
(Berlijn)

2012-09-30 09:00:00 GMT+01:00

My Supplier

My Shoes

Log in

Gebruikersnaam

Wachtwoord

Automatisch inloggen bij volgend bezoek?

  • Registreer je nu
  • Password vergeten?
  • Mijn PR's

    05,0KM 0:20:30 - 14-07-2010 10,0KM 0:41:55 - 09-05-2010 14,0KM 1:06.24 - 22-05-2009 16,1KM 1:09.26 - 30-06-2010 21,1KM 1:32.10 - 09-01-2011 42.2KM 3:11.11 - 28-11-2010

    Aankomende Evenementen

    Coole Websites

    Weblog Categorieën

    Mijn Profiel

    Zoeken op de site