New York City Marathon cijfertjes

NYM_magazineIk heb een hekel aan wiskunde, maar ik ben dol op cijfertjes. Cijfers zijn mijn inziens het enige middel om inzicht te krijgen hoe je er nu echt voor staat. Afgelopen week kreeg ik het officiële uitslagen magazine van de New York City Marathon. Ze hadden daar een leuke reeks opgezet met cijfers over de afgelopen marathon. Ik zet er een aantal op een rijtje:

- 103.000 aanvragen voor deelname in 2007. (Nog nooit waren het er zoveel.)
- 39.805 startende deelnemers. (Ook al een record.)
- 38.607 deelnemers kwamen over de finish. (In geen enkele marathon ooit kwamen er zoveel mensen over de finish)
- 97 procent startende deelnemers zagen daarmee ook de finish.
- 7:22.17 uur deed de oudste mannelijke finisher erover. Maarliefst 86 jaar was deze Peter Harangozo.
- 2 Miljoen mensen hebben mij aangemoedigd langs de baan en nog eens 300 miljoen zagen Paula Radcliffe via de televisie over de finish komen.
- 170.000 Dollar nam Paula mee naar huis. $130.000 voor de winst, $40.000 dollar tijdbonus.
- Martin Lel deed het iets minder, hij nam 160.000 Dollar mee terug.
- 829.300 Dollar deelde de organisatie in totaal uit aan prijzengeld.
- 10.800.500 Dollar werd opgehaald aan charity. Ja, dat is tien miljoen, achthonderdduizend en vijfhonderd dollar! Waarvan maarliefst 4.6 miljoen voor kankerfondsen.
- 6976 is mijn officiele eindpositie bij de mannen. Daarmee laat ik bijna 20.000 mannen achter me. Best stoer toch?

NB. Joepie, ook mijn profiel staat nu officieel online! Inclusief de uitslagen van vorig jaar. Weer een stukje van de site af! Je kan hem rechtsboven bij de tabbladen vinden. Ook het archief is vernieuwd. Denk persoonlijk dat hij zo gebruiksvriendelijker is.

Officiële bevestiging van mijn Finishtijd!

Vorige week moest ik even glimlachen toen ik mijn foto’s uit New York ontving en toch nog een berichtje mocht plaatsen in de categorie New York Marathon 2007. Ik realiseerde mij dat dit waarschijnlijk het laatste berichtje daarin was. Vandaag mag ik hem echter nog één keer aanklikken. Gisteren was de postbode zo vriendelijk om mij namelijk ongeschonden de brief te bezorgen met daarin mijn certificaat van finishen! Mijn tijd was bekend, 3:49.48, maar het is toch fijn als dat nu ook bevestigd wordt.

Het zit erop, bijna exact één jaar na de aanmelding voor deelname sluit ik het af. Mijn avontuur New York Marathon 2007 was een ‘blast’. Stiekem kijk ik zo af en toe nog even terug, maar vooruit kijken is het nieuwe doel. 2008 wordt het jaar van Berlijn en 2009? Stiekem hoop ik dan op de eerste zondag van November weer tussen 40.000 andere mensen te lopen en de hoofdstad van de wereld. Wie weet met RR, want volgens mij wil hij ook maar wat graag nog eens:).

certificaat
Klik erop voor een duidelijkere foto!

New York

Zucht. De foto’s van New York toch maar besteld. Deze éénmalige belevenis moet ik gewoon optimaal benutten dus wou de foto’s toch maar hebben. Wanneer je er doorheen zit te scrollen, doe je niets anders dan het weer beleven. Zucht, ik wil terug. Naar die stad, naar die drukte. Geweldig, wat een stad. In de gallery een aantal van de foto’s die ik in mijn bezit heb. Heerlijk.

image

Pieter’s debuutverhaal!

Ja, mijn debuutverhaal. Uiteraard heeft iedereen hem al gelezen op mijn weblog, maar speciaal voor HollandRunner, het bedrijf waar ik mee naar New York ben afgereisd heb ik nog één keer mijn verhaal gedaan. Het resultaat is erg leuk geworden en staat nu op de website van HollandRunner.

KLIK HIER en ga dan naar “Debuut van een marathonloper”

image

Dag acht: The return of a champion

Sorry, de titel doet misschien heel arrogant overkomen, maar dat is zeer zeker niet de bedoeling. Zodirect zal duidelijke worden wat ik hier mee bedoel. Het is op dit moment 14.00 uur Nederlandse tijd, dus zeg maar 8 uur in de ochtend in New York. Ik sta weer met twee voetjes op de grond na een goede vlucht vanaf Newark New York.

imageOm exact 15.00 uur vertrok de bus vanaf het hotel richting het vliegveld. Nog even snel één foto van het hotel gemaakt en daarna was het dan toch echt het einde van deze onvergetelijke dagen. In de bus terug zien we nog twee maal de skyline die ik de afgelopen dagen zo aanbeden heb. Vanaf een afstand zien we zelfs de brug die mij naar Brooklyn bracht na de start van de marathon. Zo uit de verte kun je jezelf niet voorstellen dat het avontuur daar maandag allemaal begon.

Inchecken verloopt soepel op Newark. Tassen worden ingenomen, gewicht is geen probleem en alleen het een flesje water dat ik vergeten was uit de tas te halen wordt ingenomen door de doune. Met een luide: “Hey you, I love New York” naar aanleiding van de trui die ik draag, draai ik me om en zie ik een breed lachende douane medewerker. Hij houd mijn flesje omhoog. Schaamtevol maak ik een buiging, maar de medaille die ik draag lijkt alles goed te maken.

Ook na de douane komt een Amerikaan op mij afgelopen: “Did you run the marathon? Great that you did that!” Het is iedere keer weer kippenvel als er zo gereageerd wordt door de Amerikanen. We stappen om 18:00 uur plaatselijke tijd het vliegtuig in en zetten de klokken op Nederlandse tijd. Nog snel na het opstijgen wat lasagne naar binnen gewerkt waarna ik, gelukkig, makkelijk mijn ogen kon sluiten. Een uur voor landing wordt ik weer wakker van het rondbrengen van ontbijt.

imageOp Schiphol aangekomen heb ik een voicemail van Mamma met veel achtergrond geluiden. Zou ze op Schiphol zijn? Na de douane (gelukkig geen koffers open hoeven maken) zie ik een groot spandoek. ‘PIETER, YOU DID IT! 3:49.48. Kippenvel, in één woord. Je voelt je net de kampioen die op Schiphol onthaald wordt. Een spandoek voor mij! Geweldig. Pappa en Mamma staan dus inderdaad op Schiphol. Na een kopje koffie met de ouders van Stefanie wordt het tijd voor afscheid. We rijden terug naar Leeuwarden. Even snel alle aandenken van New York showen en dan snel naar bed. Daarvoor toch nog even een stukje schrijven op de weblog. Het zit erop. Mijn eerste marathon is een succes geworden op alle manieren. Ik heb met veel plezier van iedereen genoten en ben dankbaar dat ik deze ervaring op deze manier heb kunnen delen. De aankomende dagen zullen nog veelvuldig in het teken staan van New York. Nog genoeg materiaal om even uit te diepen of iets over te schrijven. Maar het werkelijke avontuur zit erop. We gaan weer naar school en het moet allemaal weer gebeuren. Volgende marathon? Ik weet het nog niet. Misschien toch wel Ronald’s aanbod aannemen. Maar dan wil ik wel sneller. Een 3:30 moet met een goede voorbereiding erin zitten. Of ben ik nu toch echt iets te enthousiast.

Dag zeven: Going home

Terwijl ik om Michel zijn MSN-naam al zie staan: Go Pieter. Go home, zitten wij nog in het hotel. We zijn uitgechecked, uitgekeken, uitgegeten en uitgeput. En eigenlijk, maar nu praat ik wel voor mezelf, wil ik nu ook wel naar huis. Vooral de wetenschap dat je midden in je schooljaar zit en daar toch een belangrijke week van mist versterkt dat gevoel. De mailtjes over hoe zwaar de toetsweek is bevestigen dat het weekje vakantie en ultieme ervaringen opdoen toch echt voorbij is.

Rond 15.00 uur zal onze bus voor komen rijden en zullen we richting Airport vertrekken. Vanochtend nog snel even een extra tas gekocht omdat alles niet meer in één koffer paste. Teveel rommel gekocht dus! Echte toeristen schijnbaar. New York zelf was vanochtend ook diep bedroeft om ons vertrek. Gisteravond al kleurde de Empire opvallend genoeg Rood-Wit-Blauw. Was dat voor ons, of was het puur toeval. Vanochtend kwam de regen met bakken uit de hemel. De stad frist zich op na een week vol toeristen en hardlopers.

Één ding is voor mij zeker. Deze stad heb ik zeker niet voor het laatst bezocht. De stad is vies, druk en chaotisch, maar bovenal schitterend mooi in al zijn facetten.

We hebben de marathondag zelf veel contact gehad met Danny, zijn zus Leila (sorry voor de eventuele schrijffouten), Danny’s vriendin Vanessa en zijn moeder. Helaas hebben we ze gisteren niet gezien maar gelukkig kwamen we ze bij de lift vanochtend opnieuw tegen. We konden handen schudden en nog even dag zeggen. Er zal een reünie zijn in Egmond in januari. Allebei zullen we daar aan de start verschijnen. Allebei hadden we wel het gevoel dat dit niet onze laatste marathon geweest is. Toch best opvallend, zo 2 dagen na New York. Wie weet dat we nog een keer samen op kunnen lopen.

Danny en zijn familie: Super bedankt voor de leuke dagen hier in New York.

Andere mensen met wie we veel hebben beleefd in New York zijn Johannes en Joke. Johannes heeft al duidelijk op zijn weblog laten weten dat dit ééns maar nooit weer is. Maar toch een diepe buiging voor het feit dat hij hem wel uitgelopen heeft! Hulde! Ook voor Johannes en Joke: Super bedankt voor alle leuke support afgelopen week!

Na al deze ‘TROS-momentjes’ nog één ander punt: bestaat pindakaas nog steeds in Nederland? Want ik heb op dit moment ongenadig zin in slecht eten. Vooral friet met heel veel pindasaus! Jongens, wat kijk ik uit naar ongezond Nederlands eten.

Dag zes: The day after, and the day before

Het was met recht een ‘day after’. Vanochtend om 7 uur de wekker gezet, want we moesten en zouden de New York Times kopen. En volgens alle verhalen is die binnen no time uitverkocht. Nou, alle verhalen kunnen de prullenbak in! Ik in alle vroegte met dikke spierpijn de metro in om dat krantje te halen. Uiterst succesvolle en pijnlijke operatie. Daarna ontbeten en eindelijk het verhaal kunnen schrijven over de marathon.

imageRond 11 uur begon onze ‘shoppingday’. We zijn begonnen in Central Park, waar we de eerste 20 verkooppunten met New York Times al tegenkwamen. Daarna opnieuw richting start/finish gelopen en Stefanie laten zien dat de laatste 300 yard voor start/finish echt een hel is. We wouden ook nog even een shirtje halen met een tekst erop dat je de marathon hebt uitgelopen, maar de rij was zo lang, dat we dat maar aan ons voorbij hebben laten gaan. Overigens wel weer een verkooppunt van, jawel, de New York times gezien.

imageVanuit Cental Park de Metro gepakt naar Times Square. Daar even foto’s gemaakt bij daglicht en ook langs Virgin geweest, één van de grootste CD-winkels in New York. Bijna letterlijk alle cd’s die je je kunt bedenken waren daar aanwezig. Overigens was ook vandaag het weer opvallend lekker. Met een strak blauwe lucht steeg de temperatuur toch al snel naar een graad of 16/17. Lekker bruin worden. Haha.

Na Times Square ging de reis door naar een sportzaak in downtown Manhatten. Stefanie wou nog nieuwe tennisschoenen en is daar in geslaagd. Erg grappig was de ontmoeting met Anke, een meisje dat ook de NY-marathon heeft gelopen en waar ik al een tijdje de weblog van volg. Bij toeval kwam ik haar daar tegen. Wat is de wereld dan weer klein. Maar ja, wanneer je vader, moeder, zus en klein nichtje daar al ziet zitten die allemaal Nederlands praten, dan is de kans klein dat er twee van dit soort samengestelde families de New York marathon aan het bezoeken zijn.

Vanuit downtown terug gekeerd naar de 5th avenue, welke door de vele bezoeken wel een beetje ‘onze’ straat is geworden. Onze ogen uitgekeken in Niketown, een Nike winkel waar je letterlijk in verzuipt. Hele mooie nieuwe runningshoes gekocht en ook voor Stefanie een paar aangeschaft. Zie je wel, die halve marathon in januari wordt steeds concreter. Binnekort volgt een verhaaltje over mijn nieuwe schoenen. De verkoper kon overigens amper geloven dat ik op mijn oude schoenen deze marathon had af kunnen leggen.

En toen begon de spierpijn toch echt op te spelen. De dag liep op zijn einde en terug in het hotel alvast de tassen ingepakt. Ruimte tekort uiteraard, dus morgen nog even een extra tas aanschaffen voor alle ‘rommel’. En dan om 15.00 uur toch echt de reis terug aanvaarden uit deze schitterende stad. Een stad die alles in zich heeft. Drukte, rust, schoonheid en vooral veel viezigheid. Maar het is een stad die mijn hart gestolen heeft en een volk dat veel minder hard is dan hoe ze omschreven wordt. De t-shirts schreeuwen het overal al, maar voor mij geld het ook heel duidelijk: I love New York.

Dag vijf: Marathonday the story

Wat een belevenis en wat een ervaring. Ik heb volgens mij nog nooit fysiek zoveel van mijn lichaam gevraagd, maar ik heb er ook nog nooit zoveel voor terug gekregen. Op 6 kilometer voor de finish had ik het idee dat ik wel kon janken, maar zoals het eerste spandoek in Brooklyn al aangaf: There is only one way to quit, that is the finish! En zo geschiedde.

imageAlles begon gisterochtend om kwart over 4 toen de wekker ging. Je vraagt je nog even af of het nu echt gaat gebeuren, maar geeft jezelf het antwoord al: Het is RACEDAY! Hier heb je afgelopen jaar voor getrained, pijn gehad en wedstrijden gelopen. Allemaal voor deze 4 uur hardlopen.

Om stipt vijf uur vertrekken we naar 5th avenue waar onvoorstelbaar veel bussen klaar staan. Op militaristische wijze worden we in de bussen geladen, hoewel het typische Amerikaanse direct naar boven komt: Good morning runners! Keep on walking to right. You are looking great today! It will be a nice day to run. In een ritje van ongeveer een half uur komen we op Staten Island aan, ons startpunt voor vandaag. Je weet dat het dan nog bijna 4 uur is tot de start. De zon komt net op en het is duidelijk dat er een strak blauwe lucht is. Ik ontmoet een hele aardige Amerikaan die toevallig ook nog een aantal jaren in Nederland gewoond heeft. We zijn allebei debutanten en delen de verhalen over de voorbereiding en alle spookverhalen die we al gehoord hebben over de marathon.

imageOm 9 uur lever ik mijn kleding in bij UPS. Nog even snel naar de wc en dan het startvak opzoeken. In mijn startvak staat ook het paceteam voor een eindtijd van 3:40 klaar. Een paceteam bestaat uit twee ervaren marathonlopers die exact het schema lopen om je naar een eindtijd van 3:40 te brengen. Ik besluit mij er bij aan te sluiten en wel te zien waar het schip strand. Om tien over tien horen we een luide knal, het kanonschot, en het feestje mag beginnen. Tenminste, dat denk je. Maar pas een kwartier later lopen we dan ook daadwerkelijk over de start en loop je de brug op. Kippenvel! Het paceteam loopt mooi door bij de start en wanneer we Brooklyn in komen is de groep ongeveer 50 volgers. Het eerste stuk is nog met weinig publiek, maar wanneer we de snelweg afgaan staan de eerste mensen te juichen en je welkom te heten in Brooklyn. Ook voor het eerst krijg ik te horen: Come on Pieter! Ik kijk verstrooit om mij heen. Wie kent mij hier? Maar mijn naam stond natuurlijk op mijn borst.

Na een kilometer of 10 realiseer ik me dat ik in de ochtend teveel gedronken heb. Ik moet plassen en dat komt niet echt mooi uit. Het is erg druk op de weg en ik ben bang om het paceteam uit het oog te verliezen. Ik loop ruim een mijl vooruit en zoek dan een toilet op. Het duurt echter lang voor ik aan de beurt ben en het paceteam is mij dan ook al lang voorbij. Ik loop ruim 2 mijl op (te) hoog tempo om het paceteam weer bij te halen en kan dan even herstellen. Naar mijn idee vind de paceleider de groep te groot achter het paceteam, en wanneer we de brug op lopen tusen Brooklyn en Queens geeft hij dan ook even gas bij. De eerste mensen moeten afhaken. Queens is een saai gedeelte van de race. Weinig publiek en veel industrie. Wanneer we na Queens de beruchte en langste brug op lopen, de Queensboro Bridge, haalt de paceleider weer het zelfde geintje uit. Hij loopt in verhoogd tempo omhoog en ondanks dat het wel even pijn doet, kan ik hem nog goed volgen. We zijn op dat moment al over de helft van de marathon. De volgers achter de paceleider vallen één voor één af. Wanneer we de 1st avenue in Manhatten inlopen, volgen nog maar 2 of 3 mensen de paceleider. Ik ga aan de linker kant van de weg lopen omdat HollandRunner bij mijl 17 het eerste ontmoetingspunt heeft. Van Stefanie krijg ik mijn zak met bevoorrading overhandigd en we lopen de 1st Avenue af richting Bronx. Vlak voor de eerste brug richting Bronx voel ik dat ook ik moet afhaken. Het heuvelachtige karakter van de 1st Avenue heeft me gebroken. imageIk bedank de paceleider en laat me iets terug zakken. Ik weet dat een tijd onder de 4:00 uur nog steeds mogelijk moet zijn. Wanneer we uit The Bronx weer terug Manhatten in lopen weet ik dat het ergste geweest is, maar dat de heuvels van Central Park nog wel pijn gaan doen. Het gejuich van het publiek blijft aanhouden: “Come on Pieter, you’re looking great! Come on, you can do it! Ik voel me alleen als een ingezakte pudding, dus zo ‘great’ kan ik er niet meer uitgezien hebben. Bij het laatste HollandRunner point realiseer ik me dat ik nog maar één mijl te gaan heb. Ik kom op bekend terrein. Dit heb ik allemaal al een keer gelopen. Bij de laatste 300 yard krijg ik nog wel even een klap: “Was die heuvel hier gisteren ook al? Of hebben ze die nog even snel aangelegd?” Het laatste stukje gaat nog even flink omhoog. Ik zie op mijn eigen tijdmeting dat ik rond de 3:50 binnen kom. Zou ik er net boven, of net onder zitten. Ik krijg mijn medaille, zie naast mij iemand volledig instorten en wordt bedekt met een thermokleed.

imageAls ik eindelijk mijn kleding heb kunnen vinden en heb omgekleed loop ik naar het afgesproken trefpunt van HollandRunner. Daar krijg ik van Stefanie direct mijn eindtijd te horen: 3:49.48! Geweldig!! Onder de vier uur. Gelijk hoor ik ook dat iedereen meegeleefd heeft op de weblog en dat er een heuse live-timing bijgehouden werd. De gevoelens na de finish zijn erg dubbel. Je bent super blij, de pijn valt mee, maar je bent zo ontzettend moe. Je voelt hoe het lichaam 4 uur lang alles heeft gegeven. Na 35 kilometer kwam ook echt even zo’n moment van ‘waar doe je het voor’ maar met die medaille om je nek weet je dat weer. What is next? Voorlopig eventjes niets. Genieten van dit moment en lekker alles over je heen laten komen. Wat een geweldige beleving.

Ik wil iedereen nog wel ontzettend bedanken. Zonder jullie steun, jullie vraagtekens omtrend mijn fitheid, jullie support en alle stimulans was het nooit zo mooi geweest als dat het nu is. Super! Het is een ervaring die ik nooit zal vergeten en een ervaring waar ik nog lang, heel lang van zal genieten.

Goodmorning for New York

Terwijl Pieter en Stefanie nu aan het wakker worden zijn zal ik ze even begeleiden bij het wakker worden met dit wel heel lekkere nummer van Bruce Springsteen.

The New York City Serenade.

[note: helaas doet de rechtstreekse link het nog niet, dus klik even hieronder om dit geweldige nummer te zien]
KLIK HIER

Finish!

Nou, broertje lief ligt in kwatzwijm denk ik. Voor alle nieuwsgierigen dan maar even de onofficiële uitslag! Hij heeft de finish met glans gehaald!! Gefeliciteerd!

    Event Information:
    Event: The ING New York City Marathon
    Runner: PIETER DE BOER
    Latest Results:
        Location Time Pace/mile
        5 Kilometers 0:24:52 8:00
        10 Kilometers 0:51:10 8:14
        15 Kilometers 1:17:28 8:18
        20 Kilometers 1:43:37 8:20
        Half-Marathon 1:49:19 8:20
        30 Kilometers 2:35:32 8:20
        35 Kilometers 3:04:02 8:27
        40 Kilometers 3:36:01 8:41
        Finish 4:04:53 9:20
   

All times are unofficial. Times may vary in post race official results.

[UPDATE] En dit zijn de officiële tijden:

http://www.nyrrc.org/cgi-bin/htmlos.cgi/87255.1.014252917818342741?

Oudere Berichten

Image Gallery

Marathon Countdown
(Berlijn)

2012-09-30 09:00:00 GMT+01:00

My Supplier

My Shoes

Log in

Gebruikersnaam

Wachtwoord

Automatisch inloggen bij volgend bezoek?

  • Registreer je nu
  • Password vergeten?
  • Mijn PR's

    05,0KM 0:20:30 - 14-07-2010 10,0KM 0:41:55 - 09-05-2010 14,0KM 1:06.24 - 22-05-2009 16,1KM 1:09.26 - 30-06-2010 21,1KM 1:32.10 - 09-01-2011 42.2KM 3:11.11 - 28-11-2010

    Aankomende Evenementen

    Coole Websites

    Weblog Categorieën

    Mijn Profiel

    Zoeken op de site