En toen zat het erop. Vier dagen Berlijn, vier dagen 24 uur per dag bezig zijn met de marathon. Niet helemaal met het gewenste resultaat, maar zeer zeker de moeite waard. Weer een paar mooie leermomenten en veelbelovend voor de toekomst.
Gisteravond ben ik naar het feest geweest wat georganiseerd wordt ter afsluiting van de marathon. In een oude fabriekshal in Oost-Berlijn kom ik binnen. Het is nog niet heel druk, het feest is om 20.00 uur begonnen en ik loop rond 21.00 uur binnen. De muziek staat lekker aan en de marathon is net begonnen! Nou ja, de herhaling dan. De hele marathon passeert de revue. Ik zie Haile lopen, ongelofelijk. Na acht kilometer noteerd hij 23 minuten, voor mij een eikpunt, omdat mijn hotel daar ligt. Ik noteer op hetzelfde punt 40 minuten. 17 minuten in nog geen 8 kilometer, die man is van een andere planeet.
Nadat de hele marathon getoond is, inclusief het punt waar ik in de tent gelegen heb, is het tijd voor de winnaars. De eerste 20 finishers (M/V) komen naar voren. Dat wil zeggen, de eerste 19. Één man ontbreekt. Stuk voor stuk worden ze toegejuicht. Maar toch, waar is hij. Even wordt het stil, dan gaan de lichten uit en schreeuwen de ongeveer 10.000 aanwezige mensen maar één woord: HAILE! Er gaat één spot aan, op een groot doek wordt 02:03.59 geprojecteerd en de muziek, die ik meermalen met kippenvel heb mogen aanhoren in de vroege ochtenduren gaat opnieuw aan:
Vangelis - Chariots of Fire
Van achter uit de zaal breekt gejuich los. Het gaat als een wave naar voren. Applaus, gejuich en ontelbaar foto’s. Dwars door het publiek rent (hoe krijgt hij het voor elkaar) een kleine man met een gigantische glimlach naar voren. Haile Gebrselassie, mijn held, iedereen zijn held, springt op het podium. Voor het eerst hoor ik in Duitsland een Engels interview die niet gelijk nagesynchroniseerd wordt. Haile wordt gevraagd hoe hij zich voelt en hij antwoord met het enig mogelijke antwoord: Ich bin ein Berliner!
Na kortstondig zijn verhaal verteld te hebben duikt hij opnieuw het publiek in en taait af. Maar het feit dat hij zijn gezicht liet zien gaf iedereen kippenvel. Vrijwel alle aanwezigen hebben afgezien vandaag, liepen ergens tussen de 2:30 en de 6 uur. En allemaal weten ze dus wat een held hij is. Haile…
Ik neem nog een biertje, ga terug naar het hotel en vertrek in de loop van de ochtend uit het hotel. Nog even een kop koffie bij Starbucks, met uitzicht op de finish van gisteren. Daarna de trein terug. Het lopen gaat redelijk, hoewel ik veel pijn heb bij trappen af en op en de eerste stappen. Morgen even aanzien, wat fietstraining en anders woensdag naar de dokter. Het zit erop. Het was onvergetelijk, maar wel voor herhaling vatbaar. Dus eind september 2009 zit ik weer in Berlijn.
Allereerst: Iedereen ontzettend bedankt voor alle lieve mailtjes, smsjes en berichten op de weblog! Ondanks alles wil ik toch mijn verslag van Berlijn met een ‘raceverslag’ afsluiten. Per slot van rekening heb ik meer dan de helft van de race mogen meedoen. Helaas viel ik wel, hoe kan het ook anders, op zo’n beetje het meest verre punt dat mogelijk was uit.
De dag begint om 5.30 ’s ochtends als de wekker gaat. Nog snel even douchen, lenzen in (weet je hoe moeilijk dat is als je ogen amper open zijn!) en dan naar de ontbijtzaal. Het is net iets te druk daar al. Opvallend vind ik het aantal NIET marathonlopers dat daar zit. Vast toeschouwers, maar waarom dan niet het respect om na 7.00 uur te ontbijten, als de sporters weg zijn. Per slot van rekening start de race pas om 9.00 uur. Gelukkig vind ik nog een tafeltje, maar velen moeten wachten tot het moment dat er weer een tafel vrij is.
Vanaf het ontbijt loop ik rond 6.30 uur naar het afgesloten terrein voor de start. Als ik daar aankom blijkt het hek nog niet open te zijn. Dat doen ze pas om 7.00 uur. Had ik net zo goed een half uur later op kunnen staan. TSSS! Nu ben ik in ieder geval op tijd en dat is voor mijn eigen rust ook wel zo goed. Om 7.00 uur loop ik naar binnen. Eet nog een klein beetje en zie de zon opkomen. Het is dan 12 graden, strak blauwe lucht en geen wind. Perfect! En de voorspelling is dat het niet boven de 16 graden zal uitkomen tot 12.00 uur, dus dat is nog beter.
Een uur voor de start lever ik mijn kleding in en loop ik naar de start. Mooi vooraan in vak F wacht ik af. Ik krijg nog een ballon in mijn handen gedrukt die ik bij de start los moet laten. Vak A, B, C, D en E blijken kleine vakken en ik denk dat er hooguit 7.500 mensen voor mij starten. 10 over 9 krijgt vak F een tweede startschot en ik ben los. Opnieuw datzelfde kippenvel gevoel als in New York. Nu gaat het gebeuren!
Je loopt na de start recht af op de Siegessäule, de triomfzuil, die zwart van de mensen blijkt te staan. Opnieuw kippenvel, maar ook gelijk bij mij de alarmbel die rinkelt. Ik ga veel te hard weg. Na mijn lesje in Amsterdam laat ik me gelijk terugzakken en loop de eerste kilometer in 5:20. Daarna pak ik ritme, kijk wat lekker voelt en zet de blik op oneindig. Links en rechts wordt ik ingehaald door ‘snelle mannen en vrouwen’. Ik zet het tussen aanhalingstekens omdat ik dus merkte wat dat met je doet. Deze mensen liepen vermoedelijk allemaal rond 4:00 de eerste 4 of 5 kilometer. En AL die mensen werden door mij ingehaald na kilometer 5 of 6. Het werkt zo, je voelt je goed en gaat in het tempo mee, maar na die tijd kon ik zo 300 of 400 man inhalen, terwijl het tempo strak 5:00 per kilometer bleef.
Na kilometer 6 wordt het even krap. Dat heeft twee redenen. De eerste reden heb ik zojuist benoemd, het vele trage verkeer, maar de tweede reden is het publiek. Duitsers zijn compleet anders dan Amerikanen. Ze zij enthousiast, maar op een ingetogen manier. Maken op sommige plaatsen veel lawaai, maar op de meeste plaatsen staan ze vooral te kijken. En wanneer ze aanmoedigen blijken ze veel verstand van zaken te hebben en precies te weten welk tempo je loopt. Liefhebbers dus. Er zit echter één nadeel aan Berlijn. Bijna nergens wordt gebruik gemaakt van dranghekken, wat tot gevolg heeft dat het publiek soms de weg heel smal maakt, terwijl hij erg breed is. Politie en stewards doen hier weinig aan en ik vraag me af hoe dat gegaan is met die 30.000 man die achter mij aan kwam.
Het tempo blijkt goed te gaan. Mijn Polar bleek achteraf niet helemaal betrouwbaar te zijn want ik dacht dat het tempo lag op 5:15, maar de data laat zien dat het 4:55 per kilometer was. Ik voel me goed en kan het tempo prima volhouden. Ik reken mezelf al rijk met een PR van rond de 3:40. Halve marathon is ook letterlijk een omslagpunt. Het eerste besef is dat je vanaf nu mag aftellen, een kilometer later is het besef dat het over is. De rest is geschiedenis en staat in mijn vorige stukje.
Na de race eerst even gedouched, de Formule1 nachtrace gedeeltelijk bekeken, maar toen ook bleek dat het daar niets werd met mijn favoriet (Ferrari) ook die maar uit gezet naar de Brandenburger Tor gegaan. Daar de laatste deelnemers over de finish geschreeuwd. Vooral veel oudere mensen en wandelaars. De laatste persoon kwam langs om klokslag 4 uur, 7 uur na de start. Hulde.
Nu net nog even de data geanalyseerd. Een typisch Pieter dingetje. Kijken hoe goed/ slecht het ging. Daaruit blijkt dat ik met dit tempo op 3:32 uitgekomen was. Als je de man met de hamer meerekent dan werd het ongeveer 3:35/ 3:37, nog altijd een verbetering van mijn PR met bijna een kwartier. Erg frustrerend. Ik ga sowieso volgend jaar terug, hopen dat de condities dan vergelijkbaar zijn met deze. Dan pak ik alsnog die medaille!
Ik zal het even kort houden. Net terug en wil heel graag douchen. Maar heb de Marathon dus NIET uitgelopen. Tot kilometer 22 ging alles perfect. Geen centje pijn, heerlijke tempo en ondanks de drukte niet al te gek veel zigzaggen. Maar zoals ik al schreef, TOT kilometer 22.
Bij kilometer 22 komt er een meneer aan die ondanks zijn achterstand toch nog graag een nieuw wereldrecord wou lopen en daar niets of niemand voor in de weg liet lopen. Meneer trapt op mijn hak die ik net op dat moment omhoog zou tillen. Ik voel mijn been de tillende beweging maken maar mijn hak blijft staan. Ik voel even de pijn maar zou verder lopen. Bij deze marathon fietsen artsen tussen de deelnemers door en toevallig zag net zo’n fietsende arts dit gebeuren. Hij komt naast me, vraagt of alles ok is en nog even zeg ik ja, maar naar twee stappen zeg ik nee.
Ik moet stoppen en hij bekijkt mijn voet. Drukt erop en ik maar proberen te doen alsof het geen pijn doet. Helaas geloofd hij mij niet en zegt dat ik naar het volgende EHBO punt moet. Al met al loop en ren ik nog kleine stukjes tot kilometer 25, het punt waar de EHBO staat. De dokter laat me daar achter en de EHBO kijkt verder. Dan zeggen ze dat ze het niet helemaal vertrouwen, maar omdat ik er wel op kan staan lijkt het redelijk. Ik vraag of ik door mag, maar Helga (ze heet vast niet zo, maar ik vind haar nu wel zo. ) zegt dat het einde verhaal is. Om er zeker van te zijn dat ik ook daadwerkelijk stop loopt iemand met me mee naar de eerste Metro en zet me daar op.
Terug bij start/finish kleren opgehaald en moest daar opnieuw naar de EHBO. De aanwezige arts heeft mijn been ingetapet en geijsd. Nu moet ik het even laten rusten. Gevoel is dus kut. Zeker omdat ik op schema liep voor een nieuwe PR. Eerst maar even laten bezinken, douchen en een biertje drinken. New York volgend jaar gaat dus niet door, moet eerst revanche nemen hier.
Ik ben er klaar voor.
Startnummer is op het shirt gehangen. Morgen om 5.30 gaat de wekker. Aankleden, ontbijten en dan naar het starvak. Om 9.00 uur is het startschot en ga ik mijn tweede marathon beleven. De kriebels zijn er weer flink, of zijn het vlinders! Vanavond nog even heerlijk gegeten in een Italiaans restaurant, daarna heerlijk in bad gelegen en nu nog de laatste informatie vergaard voor de start van morgen. Helaas heb ik geen functie meer kunnen vinden om ook via de sms op de hoogte gehouden te worden van de tussentijden, terwijl dat wel aangeboden zou worden. Mijn excuses daarvoor, maar misschien is de website wel net als in New York actueel.
Ik ga slapen, morgen het hele verhaal! (Tijdens de Formule1 nachtrace van Singapore heb ik mooi de tijd om te schrijven )
Oh ja, nog even over de belevenissen in Nederland… Hebben jullie het al gehoord? sc Heerenveen….. 4-0 onderuit… stttt
Tegen alle regels in ben ik vandaag op stap gegaan. Hoewel ik mooi op tijd terug ben (tijd van schrijven 14.31 uur) moet je het eigenlijk niet doen. Je vermoeit je alleen maar veel te veel. Maar het is én mooi weer én mijn eerste keer in Berlijn.
Vanochtend mooi vroeg eruit. Omdat ik al om 22.00 uur in mijn bed lag was ik ook om 7 uur wakker. Gedouchte en ontbijt genomen en toen de op verkenning. Ik had gisteren al besloten om niet mee te doen aan de breakfastrun, omdat ik toch graag wat wou zien van de stad en het mij anders een hele ochtend zou kosten.
Mijn eerste trip was lopend naar de start. Ik moet per slot van rekening weten wat ik morgen kan verwachten. Is het te lopen en hoe lang doe ik erover. Welgeteld 5 minuten! Ik heb het echt perfect gekozen! Daar komt bij dat het hotel ook nog eens piekfijn in orde is, dus dat scheelt heel veel. Uiteraard bij de Brandenburger Tor (Branden-Burger, de nieuwste bij McDonalds? ) mooie foto’s genomen en toen even naar de finish. Pff, als ik 42 kilometer gelopen heb mag ik daar juichen! Het was een drukte van belang in verband met de skeelertocht die vandaag gehouden wordt.
Na de Bandenburger Tor door naar het Holocaust Mahnmal. Het gigantische oppervlak met stenen moet herdenken aan de Holocaust, terwijl eronder het museum schuilgaat. Ik ben maar niet binnen geweest. Het ging om 10.00 uur open en was daar al rond een uur of 9.
Volgende op het verlanglijstje was de ruïne van Kaiser-Wilhelm-gedächtniskirche. Ik wist niet dat ze een poging gedaan hadden om er weer een kerk naast te zetten. Lelijk gebouw. Wel mooi dat ze dit monument laten staan. Vanaf de kerk was het niet heel ver meer om even langs het Olympisch stadion te gaan, waar de ontbijtloop ongeveer ten einde zou moeten zijn. Een klein foutje, omdat ik op de terugweg daarvan erachter kwam dat natuurlijk nu iedereen MET mij de metro moest hebben. Dat werd even passen en meten, gelukkig ben ik niet zo dik.
In de metro kom ik aan de praat met een Duits meisje dat haar eerste marathon gaat lopen. Binnen de vijf uur zegt ze, maar als ik haar getrainde lichaam zie denk ik dat ze vooral geen druk op zichzelf wil leggen en keurig ergens rond de vier uur binnen komt. Een andere man schiet mij aan met de woorden dat hij morgen op kilometer 18 water gaat uitdelen. Ik zal het in de gaten houden als ik nog fit ben even dag zeggen. Leuk hoe het toch bij de Duitsers sterk leeft.
Mijn laatste ritje gaat langs twee andere monumenten uit de oorlog. Eerst bezoek ik de East Side Gallery. Het langste stuk Berlijnse muur dat nog staat. 1,5 kilometer muur als kunstwerk. Volgespoten met graffiti, maar eigenlijk wel toe aan een nieuwe beurt. De verf is er op veel plekken bijna helemaal af. Wel erg indrukwekkend en onvoorstelbaar. Hoewel je al wel direct nog de verschillen tussen oost-Berlijnse gebouwen en west-Berlijnse gebouwen kunt zien. Mijn tour door Berlijn houdt op bij Checkpoint Charlie, de enige grensovergang in Berlijn tussen het oosten en westen, waar in 1961 Russische en Amerikaanse tanks dagenlang recht tegenover elkaar stonden op het punt om elkaar af te maken.
Het was een enerverende reis door Berlijn, waar ik vooral tot de conclusie ben gekomen dat de stad het toch nog heel veel moet hebben van de Oorlog en zijn tijd dat het gesplitst is geweest. Of, zoals je dat in de communicatie zo mooi benoemd, de oorlog is hun unique selling point. Terwijl de stad wel veel schoonheid in zich heeft.
Het weer is en blijft schitterend. Misschien wel iets te mooi! Gelukkig starten we vroeg, 9.00 uur plaatselijke tijd. Dus de temperatuur zal nog niet tot het heetst zijn. Rond half 1, mijn finishtijd , zal het echter flink afzien worden met een temperatuur boven de 20 graden. Nu even uitrusten, foto’s online zetten en morgen weer een verslag. Van, jawel, de MARATHON!
[UPDATE] Voor alle foto’s kijk in de gallery!! [EINDE UPDATE]
Haha, ok, niet echt de oneliner om mee binnen te komen, maar toch wel waar. Vorig jaar heftig verliefd geraakt op New York. Maar nieuw avontuur in nieuwe stad. Ieder stadje als nieuw schatje zullen we maar zeggen. Na vijf lange uren in een veel te oude en overvolle trein eindelijk in Berlijn. Waar ik dacht een mooie ICE trein te krijgen, werd het een oud afgetrapt exemplaar rechtstreeks van de sloop.
Hoofdprijs betaald, weinig kwaliteit terug. Mijn trein naar Berlijn.
Leuke was dat ik gezelschap had van een marathonloper uit de buurt van Amsterdam. Hij ging voor zijn vijfde marathon en een nieuw PR, rond de 2.58!! Euhm, dat haal ik niet hoor. Maar leuk kunnen praten over, voornamelijk, hardlopen. De trein zat vol met hardlopers en dat werd goed duidelijk. Hoe dichter bij Berlijn, hoe meer de spanning steeg!
In Berlijn eerst maar even een metrokaart kopen. Daar bleken ze niet gerekend te hebben op 40.000 hardlopers plus hun aanhang. Ruim een half uur in de rij staat was het gevolg. Maar toen ik mijn kaartje had kon ik eindelijk naar het hotel en heeeeeel nodig naar toilet… Moet ook gebeuren hé. Tijdens mijn wandeling naar het hotel kom ik erachter dat ik een luxeprobleem heb. Het is dusdanig warm in Berlijn dat ik geen passende kleding heb. Dus shirtje en spijkerbroek, terwijl korte broek prima kan.
Zonnetje schijnt al op de bol van de hardloper.
Dan de metro naar de expo. Deze is dit jaar verhuisd naar een nieuwe locatie, onder de rook van het vliegveld. Letterlijk wel te verstaan, want de wielen van de overkomende vliegtuigen raken nog net niet het gebouw. Het is een soort oude fabriekshal die omgebouwd is voor de expo, helaas wel op ongeveer een kwartier lopen van de metro. Lopen? Daar doe ik niet aan hoor. Op de expo merk ik ook het verschil tussen New York (je blijft toch vergelijken hé) en Berlijn. Waar in New York alles bijna op militaire wijze geregeld was, moet je het in Berlijn zelf maar uitzoeken. Ik wil mijn startnummer!! Blijk ik weer naar een andere loods te moeten….. okej.
Door de ‘pasta-tent’ en dan naar de volgende loods. Eindelijk, startnummer! Ook dat gaat chaotisch. Lange rijen veroorzaken grote opstoppingen op de eerste etage waar het afgehaald moet worden. En dat terwijl de benedenverdieping, die prima ruimte zou kunnen bieden zoals in New York, helemaal ingericht is door hoofdsponsor Adidas.
Gevonden! Hier haal je je startbewijs!
Maar gelukkig, met startnummer 32317 mag ik toch echt deelnemen! Daarna heerlijk de Expo over geslenterd. Op een papier geschreven waarom ik de marathon loop/ wat mijn doel is en lekker pasta gegeten. Nog even benaderd door een paar studenten om een enquête in te vullen, mij rot gelachen om een schoen die ging fietsen en toen maar weer terug naar het hotel. De expo afkomen zonder ook daadwerkelijk wat te kopen vind ik op zich ook een prestatie, want de verleidingen zijn geweldig met al die mooie gadgets.
Daarom loop ik in Berlijn!
Vreemd is het wel om alleen in Berlijn te zijn. Vorig jaar toch heel gezellig gehad met Stefanie en een beetje gezelschap is altijd leuk toch? Morgen maar even wat oude bekenden van New York opzoeken, wat highlights van Berlijn bekijken en er weer vroeg in. Voor je het weet is het Zondag, marathondag!!
Zo, tas gepakt, alle spullen (volgens mij) er weer in en klaar voor vertrek. Nou ja, zolang ik maar mijn hardloopschoenen, kleding en startbewijs bij mij heb ben ik al een heel eind volgens mij.
Waarom is het trouwens zo dat, hoe groot de tas ook is, hij altijd tot de rand toe vol gaat? Het lukt mij nooit om een tas halfvol te krijgen. Ook nu weer, toch een grotere tas nemen?
Startbewijs en alle reclame in de enveloppe en mee!
Dingen die makkelijk te vergeten zijn heb ik volgens mij ook allemaal.
- Veiligheidsspeldjes voor het startnummer
- Gelletjes
- ‘Weggooi kleding’ voor bij de start.
- Bevestiging van het hotel, ook erg handig.
Hotel Allegra, hartje centrum Berlijn.
Daarna komt de twijfel weer hé, heb je alles wel meegenomen wat je nodig heb. Ik geloof het wel.
Morgen naar Berlijn, dan gelijk bij aankomst even inchecken en startbewijs halen. Uitzoeken hoe ik een metrokaart krijg en dan de rest van de avond rustig aan doen. Zaterdag nog een carnavalsloop waarna ik misschien nog heel even wat van Berlijn zal bekijken.
Nu eerst nog even werken en een paar boodschapjes doen voor morgen in de trein. Volgende post zal zijn vanuit Berlijn!
Nog ruim 3 dagen te gaan tot Berlijn. Morgen helaas nog tot 22.00 uur werken, maar vrijdag in alle vroegte gaat het toch echt gebeuren. De trein naar Berlijn voor mijn tweede marathon. En, hoe kies je het uit, de tweede Major. Ik heb er ontzettend veel zin in! Dit weekend werd ik door Ronald op zijn blogs van Berlijn gewezen. Nog even lekker doorgelezen, mooie voorbereiding op mijn trip.
De Dam tot Damloop was redelijk rauw op het dak gekomen. De afgelopen dagen flink last gehad van verzuring in de benen, toch een teken dat ik misschien iets te hard van stapel was gelopen bij de start. En sja, dan kun je in de loop van de run wel rustiger aan doen, maar dan is het kwaad toch al geschied. Maandag en gister al even rustige loopjes gedaan van 6 kilometer. Vandaag in de sportschool nog even alle spieren aan de gewichten gezet en ik moet zeggen dat het er allemaal een stuk beter van voelt op dit moment.
En dus vrijdagochtend met de trein naar Berlijn. Rond 14.00 uur moet ik daar aankomen. Ook dan een eerste impressie van Berlijn uiteraard op deze blog. Morgen toch nog maar even kijken voor stadsgids van Berlijn, zodat ik in ieder geval niet verdwaal. Vreemd is wel dat de voorbereiding heel anders is dan een jaar eerder met New York. Vooral ook omdat ik daar nu een stuk korter blijf. Leuk is wel dat ook Danny, leren kennen in New York, ook in Berlijn aanwezig zal zijn. Zal dus een leuke ontmoeting worden. In de tussentijd heeft hij al wel London ook gelopen en dus loopt hij in Berlijn zijn derde Major in een jaar tijd. Hulde.
Vanaf het ontbijt loop ik rond 6.30 uur naar het afgesloten terrein voor de start. Als ik daar aankom blijkt het hek nog niet open te zijn. Dat doen ze pas om 7.00 uur. Had ik net zo goed een half uur later op kunnen staan. TSSS! Nu ben ik in ieder geval op tijd en dat is voor mijn eigen rust ook wel zo goed. Om 7.00 uur loop ik naar binnen. Eet nog een klein beetje en zie de zon opkomen. Het is dan 12 graden, strak blauwe lucht en geen wind. Perfect! En de voorspelling is dat het niet boven de 16 graden zal uitkomen tot 12.00 uur, dus dat is nog beter. 
Een uur voor de start lever ik mijn kleding in en loop ik naar de start. Mooi vooraan in vak F wacht ik af. Ik krijg nog een ballon in mijn handen gedrukt die ik bij de start los moet laten. Vak A, B, C, D en E blijken kleine vakken en ik denk dat er hooguit 7.500 mensen voor mij starten. 10 over 9 krijgt vak F een tweede startschot en ik ben los. Opnieuw datzelfde kippenvel gevoel als in New York. Nu gaat het gebeuren! 
Je loopt na de start recht af op de Siegessäule, de triomfzuil, die zwart van de mensen blijkt te staan. Opnieuw kippenvel, maar ook gelijk bij mij de alarmbel die rinkelt. Ik ga veel te hard weg. Na mijn lesje in Amsterdam laat ik me gelijk terugzakken en loop de eerste kilometer in 5:20. Daarna pak ik ritme, kijk wat lekker voelt en zet de blik op oneindig. Links en rechts wordt ik ingehaald door ‘snelle mannen en vrouwen’. Ik zet het tussen aanhalingstekens omdat ik dus merkte wat dat met je doet. Deze mensen liepen vermoedelijk allemaal rond 4:00 de eerste 4 of 5 kilometer. En AL die mensen werden door mij ingehaald na kilometer 5 of 6. Het werkt zo, je voelt je goed en gaat in het tempo mee, maar na die tijd kon ik zo 300 of 400 man inhalen, terwijl het tempo strak 5:00 per kilometer bleef. 
) zegt dat het einde verhaal is. Om er zeker van te zijn dat ik ook daadwerkelijk stop loopt iemand met me mee naar de eerste Metro en zet me daar op. 
Je vermoeit je alleen maar veel te veel. Maar het is én mooi weer én mijn eerste keer in Berlijn. 
Mijn eerste trip was lopend naar de start. Ik moet per slot van rekening weten wat ik morgen kan verwachten. Is het te lopen en hoe lang doe ik erover. Welgeteld 5 minuten! Ik heb het echt perfect gekozen! Daar komt bij dat het hotel ook nog eens piekfijn in orde is, dus dat scheelt heel veel. Uiteraard bij de Brandenburger Tor (Branden-Burger, de nieuwste bij McDonalds? 
Na de Bandenburger Tor door naar het Holocaust Mahnmal. Het gigantische oppervlak met stenen moet herdenken aan de Holocaust, terwijl eronder het museum schuilgaat. Ik ben maar niet binnen geweest. Het ging om 10.00 uur open en was daar al rond een uur of 9. 
Mijn laatste ritje gaat langs twee andere monumenten uit de oorlog. Eerst bezoek ik de East Side Gallery. Het langste stuk Berlijnse muur dat nog staat. 1,5 kilometer muur als kunstwerk. Volgespoten met graffiti, maar eigenlijk wel toe aan een nieuwe beurt. De verf is er op veel plekken bijna helemaal af. Wel erg indrukwekkend en onvoorstelbaar. Hoewel je al wel direct nog de verschillen tussen oost-Berlijnse gebouwen en west-Berlijnse gebouwen kunt zien. Mijn tour door Berlijn houdt op bij Checkpoint Charlie, de enige grensovergang in Berlijn tussen het oosten en westen, waar in 1961 Russische en Amerikaanse tanks dagenlang recht tegenover elkaar stonden op het punt om elkaar af te maken. 
