[UPDATE: SPECIAAL VOOR RONALD NIEUW FILMPJE EROP GEZET]
Oudehaske - Eindelijk, ein-de-lijk kon ik ook de schaatsen onderbinden. Het is de afgelopen tijd steeds druk geweest of er waren wel andere verplichtingen, maar vandaag was het dan zover. Vroeguh.. had ik best wel veel geschaatst en naar mijn bescheiden mening kan ik als amateur redelijk schaatsen, maar de laatste keer is jaren terug dus wat bak ik er nu van.
Allereerst het probleem op zich zelf: Ik heb geen schaatsen meer. En echt zeker weten of ik het nog wel leuk vind, sjah, dat weet je pas als je op het ijs staat hé. Dus Pappa gebeld die redelijk dezelfde schoenmaat heeft en zijn schaatsen geleend. Dit zijn van die harde schoenen, waarvan vandaag in de krant staat dat ongeveer 90% van de mensen die nu kopen.
Ik stap op de schaats en ga weg. Mijn schoenmaat is 42, of 42,5 maar de schaatsen zijn maat 43. Al na een half rondje over het meer kom ik erachter dat ze eigenlijk voor het mooie iets te groot zijn. Dus opnieuw onderbinden en stevig vastmaken, dat gaat beter. Aan het einde van het eerste rondje toch nog maar een keer onderbinden, want een paar dagen voor Egmond wil je natuurlijk geen blessures.
Ik tref bij mijn opstapplaats een ouder echtpaar aan die ook gaan schaatsen. We raken wat aan de praat en de man verteld vlak voor oud en nieuw hard onderuit te zijn gegaan met schaatsen. Hij heeft daarbij zijn hamstring gescheurd. Normaal ben je hier 4 tot 6 weken mee zoet, maar meneer staat al weer op het ijs. De oplossing? Kinesiotaping. Voor de magazinelezers onder ons: In het januari nummer van Runner’s world staat er een volledig artikel daarover.
Toeval bestaat niet zeggen ze, maar tot de Olympische spelen had ik nog nooit van Kinesiotaping gehoord, nu tref ik een man die ermee behandeld word en, zoals het lijkt, naar volle tevredenheid. Al runners ervaring hiermee?
Na dik 2 uur schaatsen stap ik af. Een korte berekening met een andere schaatser die gebruik maakt van GPS leert mij dat ik ongeveer 35 kilometer geschaatst heb. Ik vond het erg leuk om te doen maar het koste toch zeker drie kwartier voor ik weer redelijk de slag te pakken had. Ik moet maar snel schaatsen kopen, maar dan toch wel echt Noren, met een flexibele leren schoen. Die harde schoenen is niet echt mijn ding.
In de middenkolom nog wat foto’s vandaag, ook te zien via de Gallery. En hieronder nog een klein schaatsfilmpje
Ik wens iedereen een veilig, vlekkeloos een mooie jaarwisseling.
Daarnaast wens ik iedereen al het geluk in 2009. Maak er een mooi, liefdevol, vredevol, sportief en knallend jaar van vol afwisseling en gezondheid.
Vandaag was het weer zover. Één keer per jaar en altijd op 28 december zit het huis afgeladen vol. Eigenlijk veel meer mensen dan mogelijk mag zijn, maar wel super. Het is dus mij verjaardag! Voor de 26ste keer mocht ik het alweer vieren!
Met de kinderen van Michel en Linda en van Selma erbij is het altijd één groot gezellig gekkenhuis, vooral als mijn vader het huis binnen treed. Er gaat altijd een knop om zodra mijn ouders binnen komen, maar de verschillende DS nintendo’s bleek een goed rustmiddel.
Met lekker eten, APPELTAART! en genoeg koffie erbij mag het weer een verjaardag genoemd worden die geslaagd was. Ik vond het top. Iedereen bedankt!
De Christelijke Pieter komt heel even om de hoek kijken. Daarom wens ik iedereen een heel mooi kerstfeest toe. Een kerstfeest die (een beetje) in het teken mag staan van het kindje Jezus in de breedste vorm van het verhaal. Een verhaal van verbroedering, vergeving en eensgezindheid. Iets waar we samen aan moeten werken. Dat kan door de kleine dingetjes zoals hieronder vermeld in het vorige stuk, maar dat kan ook door hard te lopen voor een goed doel of gewoon eens bij de eenzame buurvrouw aan de andere kant van de straat op bezoek te gaan. Of misschien nog dichterbij, vaker aandacht te besteden aan de mensen die het het meest verdienen in je directe omgeving. Met dat kleine beetje hemel op aarde zou de wereld er een stuk mooier uitzien. Ik begin…
Liep met zonsopkomst door Leeuwarden. Even genieten van de rust op zondag. Het mag dan geen witte kerst worden, maar ook de winter heeft zijn schoonheid.
Jaja, het is weer kersttijd. De boom staat weer in huis, de muziek is weer overal te horen en de 3 dj’s zitten weer opgesloten in een glazen huis, ditmaal in Breda. Het moge duidelijk zijn, mensen bereiden zich weer voor op de geboorte van Jezus Christus.
Wat? Ik zie een boel mensen ineens mij vreemd aankijken. Jezus wie? Wie is er zwanger dan? Iemand die ik ken? Goh, dat ik dat gemist heb. Pff, dat komt eigenlijk niet echt uit hoor. Ik heb nog zoveel te doen voor de kerst. Ik moet mijn recepten nog uitwerken, groenten bij de groenteboer halen die waar ik eigenlijk nog nooit van gehoord heb. Kijken of er ook ergens een slager zit in de ze stad die dat ene stukje vlees voor mij kan afsnijden, overigens ook weer vlees waar ik nog nooit v an gehoord heb. Maar ja, het stond allemaal in dat ene recept in dat boekje van de C1000, dus het zal wel lekker zijn toch?
U begrijpt het, ik krijg altijd een erg dubbel gevoel bij Kerst. Het eet (lees vreet) festijn dat onze huidige maatschappij pretendeert boven de oorsprong van het feest stuit mij tegen de borst. Lekker eten vind ik geweldig, ik doe niet liever. Vandaag nog heerlijk bij een echte Italiaan in Groningen genoten van Pizza, goede espresso en een heerlijke Grappa. Maar in het geheel slaat de maatschappij een beetje door.
Ik merk er overigens niets van dit jaar. Mijn lieve, uhm, werkgever heeft mij ingepland van 18.00 tot 22.00 in het callcentrum in Leeuwarden. Wat betekend dat terwijl iedereen zijn rollade weg zit te werken (of de friet bij de frietzaak wanneer het menu weer gigantisch mislukt is), ik zit te wachten op die ene individu die zich eenzaam voelt op kerst, zijn draadloze netwerkje probeert in te stellen en daar niet in slaagt. Ik vraag me af wat doellozer is, kerst als vreetfestijn zien, of een callcentrum open gooien om 1e kerstdag op avond mensen te helpen met hun defecte digitale tv of internet…..
He’s back! Na 2 jaar rust is Jack terug op de TV met een twee uur durende film. In januari is er het zevende seizoen, waar we door de schrijversstaking in Amerika een jaar te lang op hebben moeten wachten. De recensies van de nieuwe film zijn lovend, aldus Fok.nl
De film, 24: Redemption, vormt de opmaat voor het zevende seizoen, dat in januari van start gaat. Bauer neemt het in de twee uur durende productie op tegen een Afrikaans guerrillaleger dat jonge kinderen ontvoert en ze opleidt tot soldaat.
Het gezaghebbende blad Variety stelt dat de film de serie goed doet. “God had de gelegenheid op de zevende dag uit te rusten, maar gelukkig kent Jack Bauer die luxe niet”, stelt de recensent tevreden. Kijkers in Nederland hoeven niet lang te wachten 24: Redemption. RTL5 zendt hem op 30 november uit.
Dus 30 november, of morgen gewoon even downloaden en de ondertitels bij www.nlondertitels.com downloaden en morgen kijken!!
Ik heb mij wel eens vaker afgevraagd hoe ik zou reageren wanneer voor mijn ogen een ongeluk zou gebeuren. Wat doe je, hoe reageer je. Gelukkig was ik tot vandaag nog nooit in een dusdanige situatie verzeild gekomen. TOT vandaag dus.
Ik zou vandaag bij iemand ‘even’ een upc-aansluiting aansluiten en moest daarvoor een utp-kabel trekken door het huis. Ik wist dat dit veel werk ging worden dus al vroeg vertrok ik van huis. Ik fiets de straat uit als ik een grote bestelbus de straat in zie draaien. Om de straat in te draaien moet hij een ventweg passeren. Deze was al voor driekwart gepasseerd wanneer ik een scooter met volle gang in de zijkant van de bus zie vliegen. De bestuurster glijdt erachter aan, schijnbaar al op een eerder moment eraf gegleden. De bus rijdt nog over de scooter heen met zijn achterwiel, maar gelukkig slaat de bestuurster alleen tegen haar scooter aan en is de scooter de buffer tussen haar en de bus.
Het eerste wat ik denk is: “oei, dat is serieus.” Ik flikker (sorry, gooi) mijn fiets neer en ren naar het meisje. Het blijkt een 16 jarig meisje, ik ben haar naam vergeten. Er stopt nog een auto waaruit een dame te hulp schiet en een andere man komt ook helpen. Terwijl deze twee de dame gerust stellen bel ik 112. Doen we dat ook eens. Ik merk dat ik toch enigszins tril, niet echt iets normaal voor mij. Vragen of ze alles nog goed kan bewegen bevestigd ze gelukkig positief. Haar arm doet pijn en hoofdpijn, wat ik niet meer dan logisch vind gezien de klap. Gelukkig was de helm weer een lifesaver.
Omdat ik vlakbij de ambulancepost woon was deze met 2 minuten ter plaatse. De politiewagen arriveert iets later, beide voorzien van de nodige geluiden en lampen. Ook de pappa van de dame in kwestie is intussen ingelicht. Hoe doe je dat, hoe breng je dat subtiel. De vader bleef rustig en kwam er direct aan, maar desondanks was dochter al in het ziekenhuis toen de vader arriveerde. Hij bedankte ons nog, werd op de hoogte gebracht door de politie en kon naar het ziekenhuis. Ik moest mijn verklaring nog afgeven bij de politie en ben toen ook maar, enigszins geschrokken, richting adres gegaan waar ik heen moest. Mij valt vooral op dat ik die klap nog wel 1000 keer gezien heb vandaag. Zoiets maakt toch wel indruk. Gelukkig liep het goed af.
Ik heb een tijdje geleden een keer geschreven over het boek ‘ik loop dus ik besta’. Een bonte verzameling hardlopers die hun verhaal vertellen. Het is een leuk boek om te lezen, maar zoals veel boeken lees ik altijd de helft, dan gaat het boek de kast in om na een half jaar klaar te zijn voor de tweede helft.
Die tweede helft is nu aangebroken en eigenlijk heeft deze tweede helft een soort rode draad. De rode draad is vooral: Waar denk je aan tijdens hardlopen. Er zijn grofweg twee categorieën te beschrijven. De eerste categorie is de mensen die tijdens het hardlopen even hun hoofd ‘leeg kunnen lopen’. Ikzelf val ook onder die categorie. Even alles van de dag, of van de vorige dag, van je af lopen. Even aan niets anders denken dan je juiste hardslag en welke afslag je zal nemen.
De tweede categorie is de mensen die juist alles voorbereiden tijdens het lopen. SP-fractieleider Agnes Kant valt onder die categorie. Zij schreef het volgende:
“…Mijn hoofd loopt juist vol, ik overdenk veel, verzin wel eens wat, heb allerlei fantasieën en beslis ook wel eens iets. (..) Als de bomen gedachten kunnen lezen, hebben ze mee kunnen genieten van de verwensingen en frustraties over de Haagse cultuur en politieke spelletjes. Maar de bomen zouden ook de ontevredenheid over mezelf hebben kunnen horen, de vraag waarom ik sommige dingen nooit leer. (..) Mijn gedachten werken vaak zo dat ik in mijn hoofd met andere personen gesprekken aan het voeren ben. Dat heb ik onder het hardlopen heel sterk. Het gaat uiteraard om fictieve gesprekken, maar niet met fictieve personen. (..) Het is me wel eens gebeurd dat zo’n gesprek in mijn herinnering zo echt was, dat ik ten onrechte tegen iemand zei: “Maar daar hebben we het toch al over gehad?”
Eigenlijk is dat best bijzonder, wat denk je tijdens hardlopen, wat gebeurt er. Veel vergeet je heel snel weer. Veel van je route bijvoorbeeld. Als ik de marathon van New York of Berlijn opnieuw loop in mijn gedachte, merk ik dat ik veel vergeten ben. Stukken die je op de automatische piloot loopt, zonder er echt bij na te denken. Of ben je dan zo in je eigen gedachten verzonken, even gewoon helemaal niets. Het blijft een perfecte manier van ontspannen volgens mij.
Donderdag 1 november 2007. Hardlopen door Central Park, startbewijs ophalen en je ogen uitkijken in Mady’s, ’s werelds grootste warenhuis. (Als je het bord buiten moet geloven). Ja, dat was een jaar geleden. En nu zitten ze er weer. Alle mensen van HollandRunner. En alle andere Nederlanders die meedoen. Maar ik zit in Nederland. :(
Sweet isn’t sweet if you don’t know the sauer. En zo is het dan maar. Eigenlijk wou ik in 2009 weer naar New York, maar door mijn debacle in Berlijn staat die voor aankomend jaar op de planning en wordt New York dus weer 2010.
Ik zat vandaag de startlijst even door te kijken en het valt me op wat een bijzondere prestatie Haile Gebrselassie in 2007 neerzette. Een wereldrecord in Berlijn en vijf weken later New York op eigen kracht winnen. Paula Radcliffe is er wel weer bij en zal de vieze smaak van Beijng snel willen wegspoelen. In hoeverre dat lukt, zal afwachten zijn. De mannenstartlijst lijkt veel op die van Beijng, maar opnieuw zonder Nederlander(s). Alles hangt daar helaas mee samen dat beoordelingen in Nederland nog altijd gaan op eindtijden en niet op uitslag. Omdat New York erg zwaar is en zonder hazen gerend wordt, zie je daar altijd langzamere tijden. En dus zal je het wel niet goed gedaan hebben. (maar misschien zit ik met deze theorie er wel helemaal naast)
HollandRunner heeft ook op zijn eigen website altijd iemand die een weblog bijhoud. De voorbereiding en marathon zelf in een mooi plaatje. Dit jaar wordt de website bijgehouden door een 18-jarige dame Anne Marsman die haar eerste marathon gaat lopen! En ik dacht dat ik jong was….. Heb de link even naar een andere weblog van haar gezet, omdat deze dezelfde content heeft, alleen wat makkelijker te linken is.
Zondag wordt het dus met bord op schoot, zappen tussen de marathon en de Formule 1 finale in Brazilië. Pfff.. eigenlijk wil een mens toch gewoon DAAR zijn, in de hoofdstad van de wereld.
New york, new york
I want to wake up in a city, that never sleeps
Ik tref bij mijn opstapplaats een ouder echtpaar aan die ook gaan schaatsen. We raken wat aan de praat en de man verteld vlak voor oud en nieuw hard onderuit te zijn gegaan met schaatsen. Hij heeft daarbij zijn hamstring gescheurd. Normaal ben je hier 4 tot 6 weken mee zoet, maar meneer staat al weer op het ijs. De oplossing? Kinesiotaping. Voor de magazinelezers onder ons: In het januari nummer van Runner’s world staat er een volledig artikel daarover. 
Jaja, het is weer kersttijd. De boom staat weer in huis, de muziek is weer overal te horen en de 3 dj’s zitten weer opgesloten in een 
