Mijn vakantieverhaal: Taizé

Taizé 03Taizé - De laatste week van april was ik even een weekje weg. Mijn weekje vakantie in het voorjaar. Nee, gek genoeg had ik er nog geen foto’s van gedeeld. Die foto’s zouden namelijk een boel vragen oproepen en die vragen wil ik eerst even beantwoorden. Maar hoe leg je iets uit dat niet uit te leggen valt. (Volg je het nog?) Ik ga mijn best doen: Mijn meivakantie.

Mijn meivakantie was, voor de zevende keer in negen jaar, in Taizé. Een piepklein dorpje midden in Frankrijk boven op een hoge heuvel. En geloof mij, ik heb die heuvel een keer of zeven omhoog gelopen na een training, het is een bitch! En als je het dorpje net passeert ligt daar een soort tweede dorp met in het midden daarvan een gigantische kerk. En overal waar je kijkt zijn er jongeren. Jongeren in de leeftijdscategorie van 16 tot 30 jaar.

Taizé 02
En zo heel af en toe een serieus gesprek, tussen de grappen door.

En dat is eigenlijk de essentie van Taizé, die jongeren. Taizé is een soort klooster, hoewel ze het een oecumenische leefgemeenschap noemen. Het komt er op neer dat alle christelijke geloven daar samen komen, en daarnaast nog heel veel jongeren die niet geloven of zoekend zijn. Een week Taizé houdt in dat je je een week inpast in het ritme dat daar plaats vindt. En daar begint voor het moeilijke om je voor te stellen.

Je gaat namelijk drie keer per dag naar de kerk. Nee!! Niet drie keer per dag een preek. Ik moet er niet aan denken. Nee. De diensten in Taizé zijn kort (zo’n 20 minuten) en omvatten voornamelijk veel zingen. De liederen in Taizé, hieronder volgt een voorbeeld, zijn kort en herhalen zich continu. Daardoor zingen ze gemakkelijk mee. Naast de liederen is het in het midden van de ‘prayer’ een minuut of tien stil. En dat maakt het zo verschrikkelijk mooi.

Er zijn gemiddeld tussen de 750 (in de rustige weken) en 7000 (hartje zomer) jongeren aanwezig per week in Taizé. Stel je voor dat, zoals in onze week, er 1500 jongeren in de kerk zitten. En het is dan tien minuten stil. Echt stil. Zo stil dat je een speld kunt horen vallen. De eerste dagen kijk je wat rondom je. Of misschien denk je even aan thuis. Maar omdat je een week lang eigenlijk weinig andere verplichtingen heb, vind je in die week ineens even rust. Even denk je niet aan school, werk, rekeningen, andere randzaken. Even kun je met jezelf bezig zijn, zonder jezelf voorbij te rennen.

In de kerk zijn ook geen banken of stoelen. Iedereen zit op de grond. Eigenlijk symboliseert dat het geheel van Taizé. Alles is basis. Je eet twee keer per dag warm, tijdens de lunch en diner, maar het is allemaal heel basis eten. Je ontbijt is een pistoletje met chocola en een kop thee, heel basis dus. Je kunt na de avonddienst een glaasje wijn of bier halen, maar één en niet meer dan één. Heel basis dus. Terug naar de bronnen van het geloof, dat is hoe Taizé dat omschrijft.

Taizé 01
Kleedje, zon, gezelschap, het is gewoon vakantie hoor!

Maar je bent dus met heel veel jongeren daar. En dat is het tweede schitterende aan Taizé. Met zoveel jongeren ontstaan er dus veel nieuwe contacten. Je leert nieuwe mensen kennen. Uit Nederland, maar ook uit Duitsland, Frankrijk, Zweden of Roemenië. Je praat over overeenkomsten, maar ook over verschillen. Verschillen in rijkdom, welvaart, opleiding en geloof. En nee, dat is uiteraard niet voornamelijk serieus. Dat is vooral veel in geouehoer. Alleen het eerste contact is heel anders. Iedereen maakt makkelijk contact en verschillen bestaan er niet. En dat is waarom er jaarlijks zoveel duizenden jongeren daar heen gaan. Want terwijl de kerken nog altijd leeglopen, komen er ieder jaar weer meer jongeren een week naar Taizé. Echt niet omdat ze allemaal iedere dag de bijbel lezen.. Nee, wel om die ontmoetingen en vooral om de belevenis. Een week jezelf ontdekken. En een week anderen ontdekken. Heel bijzonder.

 

Vrij Nederland

Bevrijdingsdag

Zwolle - Een dag om te vieren, een dag om bij stil te staan. Eigenlijk twee dagen om bij stil te staan. Of moeten we dat gewoon altijd doen. Stil staan bij het feit dat we in de gelukkige omstandigheden verkeren dat we al 60 jaar oorlogsvrij zijn. Laat het niet zo ver komen dat we een oorlog nodig hebben om dat te realiseren. Vier het, herdenk ik.

Ik ben weer thuis. Morgen hele verhalen.

Even weg

Even weg

3 mei ben ik er weer!

Ik ben verliefd

Leeuwarden - Ja, ik kom er rechtstreeks voor uit. Ik ben verliefd. Smoorverliefd. En eigenlijk al ruim anderhalf jaar. Ik heb haar leren kennen op een zeer intense manier. Binnen een week tijd had ik het gevoel dat we elkaar al jaren kenden. En eigenlijk was dat ook zo.

Maar ik kende haar alleen maar van TV. Zij was altijd daar, ver weg, en ik was thuis, gewoon in Leeuwarden. En ineens was ik bij haar. Ik mocht haar ruiken, haar voelen, haar aanraken. Nog nooit beleefde ik zoiets intens.

Ze heeft alles. Ze is mooi, ze is druk, soms heeft ze iets ordinairs, maar toch blijf je altijd naar haar kijken. Eigenlijk is ze gewoon oogverblindend.

En op de onze vijfde dag samen gebeurde dat, waar ik al die dagen al op hoopte. We werden één. Bijna vier uur lang vroeg ze alles van mij, nam ze alles van mij. Het was onvoorstelbaar, maar even bekroop me gewoon het gevoel dat ik het niet meer aankon. Ik kreeg misschien wel het mooiste dat ik ooit had kunnen dromen, maar het was gewoon teveel.

Na die vier uur was het ineens ook zomaar over. Uitgeput lag ik op bed bij te komen. De dag erop zagen we elkaar nog even, maar het was niet zoals die vorige dag, zoals die vier uren dat we één waren. Toen ik op de zevende dag afscheid nam huilde ze. Het was alsof ze alles onder water zette. Ik huilde ook, maar hield me tegenover haar groot.

Nu, anderhalf jaar later, mis ik haar nog steeds. Ze is nu weer ver weg. Ik kan haar weer iedere dag op TV zien, maar het voelt anders dan voordat ik haar in het echt aanraakte. Nu is het iedere keer alsof mijn hart breekt. Ik zie steeds weer een ander die bij haar is. Zij gaat door, is mij misschien al vergeten. Maar ik haar niet. En hopelijk, hopelijk zie ik haar volgend jaar weer.

New York, dit is mijn liefdesverklaring aan jou.

*Tss, jullie dachten echt dat het over een vrouw ging hé..  cool smirk *

Utrecht’s winnaar

Leeuwarden - Ik lees van veel verschillende media-takken weblogs. Uiteindelijk is ook mijn doel ergens binnen medialand een job te vinden, dus ervaringen van anderen zijn daar uiteraard altijd prima voor. Daarnaast kunnen sommige mensen gewoon verschrikkelijk leuk hun avonturen op het digitale papier zetten en consumeer ik dat allemaal gulzig. Soms gebeurd het echter dat verschillende interesses samen komen, zoals het volgende stuk dat ik las op de weblog van cameraman Jan Rein Hettinga:

marathonman

Utrecht. Daar staat hij, William Kipchumba. De Keniaanse winnaar van de marathon in Utrecht. Hij heeft een nieuw parkoersrecord gelopen en zes minuten van zijn persoonlijk record afgehaald. Hij liep de wedstrijd in twee uur, negen minuten en veertig seconden.
Inmiddels tikt het klokje verder. Kipchumba is al tien minuten binnen. Direct nadat hij over de streep kwam hebben wij hem aangeschoten voor een kort interview. Dat werd niet veel. De held van vandaag kan hard lopen, maar aan zijn talen moet hij nog werken.
Ook andere journalisten aan de streep waren snel klaar met deze winnaar.
Van een vriendelijke Rode Kruis-meneer heeft hij een dekentje van zilverpapier gekregen. Het duurde even voor hij duidelijk gemaakt had dat hij liever water drinkt dan een Aa-tje van de sponsor. Er zijn een paar foto’s van hem gemaakt.
Goede kop met zweetdruppeltjes erop.
Nu zijn we bijna een kwartier verder. Ik heb geen verstand van Kenianen, maar mij dunkt dat de man misschien wel even wil zitten na zo’n inspanning. Of moet hij niet uitlopen?
William Kipchumba is moederziel alleen. In geen velden of wegen is iemand te bekennen die zich bekommert om de hardloper. Ook de nummers twee en drie staan verderop te wachten. Wie wijst ze de weg?
Later hoor ik een beroemd deskundige zeggen dat Kenianen niet veel luxe gewend zijn. Ze vinden het niet erg als ze even moeten wachten. In Kenia hebben ze immers helemaal niks.
Zo kan je het ook bekijken.
Persoonlijk vind ik het triest dat de winnaar van de marathon niet wordt opgevangen. Dat hij na twintig minuten eenzaam en alleen richting Jaarbeurs loopt. Niemand kijkt op of om. De mensen weten niet eens dat dit William Kipchumba is.
En dan denk ik aan voetballers.

 

Vrolijk pasen!

Do not believe, just because a wise man say so.

Do not believe, just because it has always been that way.

Do not believe, just because others may believe so.

Examine and experience yourself!

Kalama Sutra
The Budda

Buddhism

Fijn Pasen en vind je eigen weg waarom Pasen bestaat!

Terug en vooruit kijken

Leeuwarden - Gisteravond was ik wat aan het knoeien met mijn weblog. Terwijl ik daar mee bezig was keek ik ook (bezoekers) statistieken na kwam tot de ontdekking dat ik in de bijna 2 jaar dat de site nu online is ruim 300 logs geplaatst heb. Het absolute hoogtepunt was mijn bezoek aan New York. 6 dagen live verslag vanuit The Big Apple! Geweldig.

Aan de vooravond van mijn 3e marathon kon het dan ook niet missen dat ik mijn verslag nog even moest doorlezen van die beroemde marathon. Ik weet eigenlijk niet wat ik leuker vind, mijn eigen verslag na afloop van de loop, of de live commentaren van mijn runningneef Michel en RunningRonald. Iedere vijf kilometer kwam er weer een geschatte eindtijd en werd ik weer aangemoedigd.

Het bijzondere is dat je dat niet meer kunt evenaren of vergelijken met een andere gebeurtenis. Maandag zal er niet elke vijf kilometer een update zijn, net als dat de beleving drie dagen voor Utrecht volledig anders is dan deze World Major. Ik denk dat het nergens mee te vergelijken is. 2010 wordt dan voor mij ook een absolute zekerheid om deel te nemen aan New York. Het kriebelt weer zo erg dat het niet kan missen!

Voor dit jaar wordt het echter Utrecht en Berlijn! En in de tussentijd wil ik nog wel wat andere wedstrijden lopen. Leeuwarden staat al vast, de halve marathon. Daarnaast wil ik kijken hoe ik Utrecht ‘overleef’ en aan de hand daarvan mijn vervolgtraject bepalen.

Ok, nog heel even New York dan. Willem zette de ochtend na mijn marathon het volgende liedje op mijn site. Sit back and relax. Het is het waard! Vooral mensen die al eens in New York City waren. Een serenade is het minimale dat deze bijzondere stad verdiend.

 

Eetbelevenis

De Koperen Hoogte

Zwolle - Ik hou van lekker eten. Nou zou je zeggen, wie niet? Maar er is nogal verschil in lekker eten. Lekker eten kan een bord vol friet zijn met twee gigantische schnitzels en een bak rouwkost. Dit menu heb ik ooit gekregen in een ‘vreetschuur’ in Duitsland toen ik daar voor een raceweekend was. Het is niet een menu wat mijn voorkeur draagt, maar wel de lekkerste schnitzels met friet die ik ooit gehad heb.

Waar ik het nu over willen hebben is echter een compleet andere eetbelevenis. Het zogenaamde ‘haute cuisine’.  Ik heb voor mijn opleiding middelbare hotelschool veel exclusief eten mogen proeven, maar eigenlijk nooit in een echt diner. Daarom stond dat nog altijd erg hoog op mijn verlanglijstje. Het feit dat ik eigenlijk alles lust en van veel kan genieten maakt eten op haute cuisine niveau wel gemakkelijk.

Allerhoogst op mijn verlanglijstje staat een bezoek aan één van de sterrenrestaurants van Gordon Ramsay. Het lijkt mij geweldig om dat eens te mogen ervaren en dan met name zijn *** sterren restaurant: Restaurant Gordon Ramsay at Royal Hospital Road. Maar ook in Nederland hebben wij het geluk over flink wat sterrenrestaurants te beschikken of restaurants die op dat niveau opereren.

Recentelijk heb ik mijn smaakpapillen mogen laten verwennen op een hoog niveau en dat zowel letterlijk als figuurlijk uitgedrukt. Restaurant de Koperen Hoogte in Zwolle serveert namelijk zijn gerechten op 50 meter hoogte. Het restaurant/ hotel is namelijk gesitueerd in een oude watertoren. Het restaurant zelf zit in de top van de toren en draait rond. Dit betekend dat je in 3 uur tijd een volledig rondje gedraaid hebt en continu een ander uitzicht hebt. Toen wij er aten was het al vrij vroeg donker, maar vooral zomeravonden met ondergaande zon moeten geweldig zijn!

Het eten zelf is exclusief. Dat betekend dat je er van houdt, of niet. Gerechten zijn klein, bijzonder en allemaal in de juiste proporties. Wij kozen voor een vier gangenmenu dat samengesteld werd door de chef zelf. Daarbij worden voor het eerste voorgerecht en voor het desert ook nog een kleine amuse geserveerd en is het mogelijk om een volledig afgestemd wijnarrangement te bestellen. Deze wordt, zoals het hoort, dan ook samengesteld door de aanwezige sommelier.

Waar ik zelf ook van houdt is dat, wanneer je uit eten gaat, je niet gepushed wordt om alles er maar doorheen te stampen. Het feit dat wij om 18:20 binnen liepen en ruim na 22.00 uur de uitgang uitliepen liet duidelijk zien dat daar geen probleem van gemaakt wordt. Je kan op die manier genieten van eten zoals het hoort. Heerlijk eten, lekkere wijn, bijzonder gezelschap en dat op een mooie locatie. Het plaatje was af.

Het was een bijzondere ervaring en zeker voor herhaling vatbaar. Moet de bank alleen wel even toestemming geven……..

Druk

Leeuwarden - Ja, het was even stil op de weblog. En om heel eerlijk te zijn kan het ook wel zo zijn dat het nog even stil blijft de aankomende periode. Ondanks het feit dat er genoeg gebeurd!  Maar juist doordat er zoveel gebeurd lijkt het schrijven er even bij in te schieten.

Nou ja, het schrijven op mijn weblog dan. Op dit moment schrijf ik voor school meer dan waar je een gemiddeld maandblad mee kunt vullen, maar het meeste is niet bepaald voer voor een weblog, dus ik zal daar dan ook niemand mee lastig vallen.

Het hardlopen gaat ook niet helemaal volgens planning. Utrecht komt angstig dichtbij en ik weet heel eerlijk gezegd niet of ik er helemaal klaar voor ben. Een tijd van 3.40 zal moeilijk worden, een tijd daaronder denk ik onmogelijk.

Toch zal ik Utrecht weet lopen. Ik ben pijn vrij, gezond en redelijk getraind de winter door gekomen. Helaas vielen door de drukte Alphen en Zandvoort (dit weekend) af, maar voor volgend weekend wil ik nog wel kijken of ik lokaal ergens nog wat kan lopen. Lang leve het groene boekje!

Broeden

Leeuwarden - Bij mij in de boom voor mijn appartement zit deze duif. Zij zit daar al ruim 2 weken continu op haar eieren te broeden en het is vermakelijk en tevens sneu om te zien wat de natuur zo´n beest dan aandoet. Dat arme beest zit dus 24 uur per dag een beetje duf voor zich uit te staren veilig verscholen in de boom.

Omdat ik twee hoog woon heb ik precies uitzicht op haar ´nest´ voor zover je dat zo mag noemen. Het zijn een paar bij elkaar geraapte takjes en meer ook niet. Voor de zekerheid hang ik de aankomende weken maar geen was aan die kant van het balkon, zodat ze rustig haar eieren kan uitbroeden. De locatie is erg tactisch, zo hoog in de boom die begroeit is met klimop, waardoor het voor katten vrijwel onmogelijk is om erin te klimmen. Heel benieuwd hoeveel kleine duifjes mij straks uit mijn slaap weten te houden……

Duif

Nieuwe Berichten   Oudere Berichten

Image Gallery

Marathon Countdown
(Berlijn)

2012-09-30 09:00:00 GMT+01:00

My Supplier

My Shoes

Log in

Gebruikersnaam

Wachtwoord

Automatisch inloggen bij volgend bezoek?

  • Registreer je nu
  • Password vergeten?
  • Mijn PR's

    05,0KM 0:20:30 - 14-07-2010 10,0KM 0:41:55 - 09-05-2010 14,0KM 1:06.24 - 22-05-2009 16,1KM 1:09.26 - 30-06-2010 21,1KM 1:32.10 - 09-01-2011 42.2KM 3:11.11 - 28-11-2010

    Aankomende Evenementen

    Coole Websites

    Weblog Categorieën

    Mijn Profiel

    Zoeken op de site